Έχοντας κτίσει το δικό της ιδιοσύστατο σύμπαν μέσω του οινοποιείου που την ανέδειξε, η Λημνιώνα συνεχίζει και ξεφυλλίζει ένα-ένα τα τάλαντά της, στρώνοντας τον δικό της δρόμο, με τα δικά της δομικά υλικά, τα δικά της λιθάρια.
Αν είναι πολύ νωρίς γιά να κομπάζουμε πως κάτι ιδιαίτερο γεννιέται, ναι, είναι.
Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο και ούτως ή άλλως η ίδια η φύση της ποικιλίας, μας εξαναγκάζει με τον κρυφοαρεστά σε μας δικό της φασιστικό τρόπο, να ασχοληθούμε μαζί της.
ΠΓΕ Τύρναβος, Παλαιόμυλος Τυρνάβου, Θεσσαλία
Λημνιώνα
Και τα διαπιστευτήρια έρχονται στην μύτη με την τόσο επιθυμητή προσέγγιση με το ανθικό στοιχείο.
Σκούρο και μπλέ. Λεβάντα, βιολέτες, ιβίσκοι.
Κόκκινα αλλά και πιό βαθύχρωμα άγρια φρούτα του δάσους, μολόχα και εστραγκόν στο βοτανικό μέρος.
Λουλάκι και ασφάλτινος υπαινιγμός.
Λίγο πιό συνεσταλμένο στό στόμα, φέροντας Pinot Noir αξίες όμως, πραγματεύεται το στοιχείο της φινέτσας με επιδεξιότητα, καθώς η λεπτή επίστρωση των ανθέων και του γλυκόξινου φρούτου, δέχεται το σιγοντάρισμα κόκκινου εσπεριδοειδούς, μαζί με φυτικό υπαινιγμό. Υπάρχει μιά σχετική απροσδιοριστία ως προς τον εστιασμό, αλλά έχω μιά βαθιά πίστη πως αργότερα θα σποτάρει με επιτυχία.
Να σημειώσω την καταπληκτική οξύτητα και τις λείες σαν σκόνη τανίνες.
Επίγευση πολύ μακρά, με γοητευτικά αρώματα, ορυκτό πέρασμα και μιά bitter νύξη που αρέσει πολύ.
Μικρασιάτικο, καραμελωμένο με ξύδι χταπόδι στο τηγάνι και σβησμένο με κρασί, χταπόδι στιφάδο ή το ίδιο σε κρασάτο κοκκινιστό.Ζουμερή κοιλιά τόνου, αλλά και σολομός.
