Το Πεπρωμένο στα χέρια του.
Από τις Ιόνιες ακτές, στα βουνά τής Κορινθίας.
Και από κει, στην Ελλάδα και ολάκερο τον οινικό κόσμο.
Τα τεκμήρια υψηλότατης αξίας τού Γουστολιδιού πολλά, τα σκαλοπάτια που πρέπει να ανέβει, περισσότερα.
Οίνος Ποικιλιακός Λευκός Ξηρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Γουστολίδι / Βοστυλίδι
Μέτριο προς βαθύ λεμονί.
Ραφινάτα πλην διακριτά ποσοστά φυσικής ορυκτής καπνίλας, εξασφαλίζουν ατενές ενδιαφέρον στην μύτη. Επέμβαση από τον υψηλό ζαχαροπλαστικό παράγοντα, φέρνει ισονομία και μπαλάντζο, εκφράζοντας στρωτά το 500άρι βαρέλι των τεσσάρων μηνών. Γλασαρισμένα αλλά και ώριμα εσπεριδοειδή, τάρτα λεμονιού, Mirabelle plum curd, μαρμελάδα πράουστο και κρέμα κίτρινου δαμάσκηνου, επί ποδός. Καραμελωμένα κίτρινα λουλούδια. Αρκετό και έντονο spicy στοιχείο πιπεράτων μπαχαρικών και βοτάνων, που χάνεται όμως μέσα στο βάθος τής crème pâtissière και τής κρέμας ανθού αραβοσίτου.
Νοστιμιά που δεν κάνει εκπτώσεις στον ουρανίσκο, προτάσσοντας εφ’ όλης της ύλης τον φουλαριστό ζαχαροπλαστικό παράγοντα. Πίσω όμως, κρύβεται μία τεταμένη ραχοκοκαλιά ενέργειας που φέρνει τούμπα την έκδηλη γλύκα, οριζόμενη από υψηλά ποσοστά οξύτητας και τσιταριστούς ορυκτούς τόνους. Σφιχτός μέτριος ή μάλλον φάλτσα γεμάτος όγκος με πρόδηλη φαινολική ιχνηλασία, το φέρνει στα πρόθυρα αναγνώρισης ερυθρού κρασιού, με πηγαία τανικότητα που τού δίνει κραταιά δομική υπόσταση. Δείχνει νέο ακόμα και παρότι παρέχει αφειδή νοστιμιά με έντονη εξωστρέφεια, κρατάει εσωτερικές διαδρομές για το μέλλον.
Πολύ καλή επίγευση, με ασφάλεια αρκετά πάνω από μέτρια. Τανική as Hell, αλλά κοντράρεται ωραία από το ζαχαροπλαστικό γλυκό φρούτο, τα εκτεταμένα όξινα και ορυκτά επίπεδα, καθώς και τίς προσφιλείς τής ποικιλίας, πιπεράτες μπαχαρένιες και βοτανικές νύξεις. Το θειώδες ακούγεται.
Η ταυτότητα τών Ιονίων ποικιλιών τέτοιου τύπου, θεωρώ πώς πρέπει να προβάλλει την ωμότητα και αδρή, βίαιή τους φύση, μοναδικά χαρακτηριστικά σε αυτόν τον βαθμό, ίσως και σε όλο τον κόσμο. Επιτυγχάνεται εδώ, παρόλη την συγκάλυψη τού τρυφηλού παράγοντα που κάπως εξομαλύνει και μασκάρει το Βοστυλίδι. Παρ’ όλ’ αυτά, μια πιό καταδρομική επιχείρηση με το μαχαίρι στα δόντια -λέγε με μη bâtonnage- αποφυγής τής γλύκας, θα εκτίνασσε τίς μετοχές αγριάδας του.
Ξιφίας με σως Hollandaise, μαγιάτικο με αγγουρομαγιονέζα, φέτα σφυρίδας με σως μπεαρνέζ, μάγουλα ροφού με Meyer sauce. Κρεμώδη πλούσια ζυμαρικά, φούρνου και ογκρατέν επίσης. Κίτρινα ημίσκληρα τυριά. Τέλειο με λευκό κρέας και πουλερικά, επιθυμητές οι παχιές σάλτσες βουτύρου-λεμονιού, αλλά τι λέω: δοκιμάστε με παντσετάκια λαμαρίνας, χοιρινό κοντοσούβλι και αρνίσιο κεμπάπ, και τα λέμε.
