Φυλακτό.
Στο ζεμπίλι στον δρόμο γιά την πλαγιά.
Περασμένο στον κόρφο μέσα από το τζιμιντάνι.
Καρφιτσωμένο στο πέτο της υπομονής το Μαυρόστυφο, να βαστάει τα καλά του γιά τα χρόνια που θά’ρθουν.
Ποικιλιακός Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Μαυρόστυφο
Μαύρο opaque χρώμα, με αδιανόητο ιξώδες και βαφικότητα που όπου πέφτει δεν βγαίνει. Αδιαμόρφωτη αλλά με καλή συστατική επιστολή μύτη. Γλυκό δέρμα περνάει απαλά χωρίς να επηρεάζει ιδιαίτερα, ελαφρύ βερνίκι, μαύρα κεράσια και σαμπούκο με αρώνια στέκουν ισχυρά. Μουλιασμένα σε αλκοόλ μελανά λουλούδια δίνουν τον τόνο της θέρμης που υπάρχει περιρρέουσα, μελάνη σουπιάς, ιώδιο, αγριωπά μπαχάρια, υποθάλπουν μιά φυτική νότα.
Ο χυτοσίδηρος σε κρασί, κάνει τον ουρανίσκο να μην μπορεί να μετρήσει ακριβώς την εντυπωσιακή συνοχή του. Συμπυκνωμένος πλην όμως σφιχτά δεμένος σε μέτριο, ο όγκος μιλάει όχι με διαστάσεις αλλά με σύσταση και δομή. Η υψηλή οξύτητα δεν αφήνει περιθώρια γιά καμία σκέψη μετριότητας σε κανένα υποσύνολο του κρασιού, το θηριώδες τανικό μέτωπο με το πλήθος αλλά και το μέγεθος των φαινολών, τραβάει μπροστά τον χρόνο σε μελλοντικά παράθυρα, τραβώντας μαζί του και την διακριτή bitter φυτικότητα. Αψύ έως αψίκορο, με περγαμηνές, προσόντα και σπάνια χαρακτηριστικά, αρνείται την απόλαυση, μεταθέτοντάς την σε κατοπινό καιρό.
Μακρά, σημαντικά και κυριαρχικά αλκοολική επίγευση, με απρόσκοπτη στυπτικότητα που έλκει και αρκετή bitter φυτικότητα που δεν εκτραχύνεται όμως, ούτε εκλαμβάνεται ως άγουρη, παρ’όλ’αυτά χτυπάει παντού. Αγριωπά και πιπεράτα μπαχάρια, με την δερματική νύξη παρούσα, ιώδιο και μελάνη, πνίγουν εν τω γεννάσθαι την αμυδρή ικμάδα καρβονικού ορυκτού που πήγε να επισημανθεί.
Η μέτρια επιτυχία που είχε με ένα παχύ παστίτσιο, με κάνουν να ανασκουμπωθώ και να ανατρέξω στην ασφάλεια των σκληρών κίτρινων τυριών και των θεόρατων κοπών με πλεονάζον αίμα, από βοδινό. Ίσως 4-pepper sauce ή σάλτσα Port το δέσουν καλά, όντας ένα αντιγαστρονομικό προσώρας κρασί, που όμως στο βάθος της εξέλιξής του θα αλλάξει πράγματα στο τραπέζι.
