Αταραξία, το άπαν της μακροζωίας.
Ο συμμετοχικός πολυμερισμός των οινολασπών.
Οι δώδεκα μήνες εκτενούς ανάπαυσης των πρωτεϊνούχων δομών -η σημαντική μη ανάδευσή τους.
Το Σαββατιανό, σε μία εκτατική συνθήκη κλειστής αλληλεπίδρασης, που το προετοιμάζει για τον εξέχοντα περαιτέρω βίο του.
ΠΓΕ Αττική, Κορωπί Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Ανοιχτό χρυσαφί.
Φανταστική αισθητική στην μύτη, γεμάτη λανολίνη, το ξασμένο μαλλί ως συνταξιδιώτης των υψηλών ορυκτών τόνων και της υποκρυπτόμενης -ακόμα- πετρόλ σημειακής. Μικρή ιχνηλασία κερήθρας, ενώ προχωρά με σοβαρή πολυπλοκότητα εμπλέκοντας τον ζυμώδη πρωτεϊνικό παράγοντα. Βούτυρο, λαρδί και φουντουκόκρεμα, ριζογκοφρέτα, μαντολάτο και νουγκατίνα, σε μία εξαιρετική σύμπραξη λίπους και ξηρών καρπών. Τα εσπεριδοειδή δίνονται ως γκλασαρισμένες και ποσέ εκδοχές, τα κίτρινα άνθη καραμελωμένα, με τα αντίστοιχα κίτρινα φρούτα σε μιά πιό φουρνιστή οψιόν τους, σημαδεύοντας μαρμελάδα πράουστο, αλλά και ψητό μήλο και κυδώνι. Πολύ ραφινάτα μπαχαράτη, το ίδιο και πιό ντελικάτα ακόμη, βοτανική, με κρυφά επιδραστική απόδοση αυτού τού χαρακτηριστικού.
Αρχοντικά σμιλεμένο στο στόμα, οι δώδεκα μήνες στην δεξαμενή και οι τρείς στο βαρέλι, δημιούργησαν μία φίνα γλυπτική, ένα ολοκληρωμένο κρασί που ο χρόνος τού έκανε μόνο καλό, αλλά αυτό προϋποθέτει την επιδεκτικότητα τής ποικιλίας -και το Σαββατιανό το έχει. Αρκούντως λιπαρό, ορυκτό, με ωραία συνοχή και συγκρατημένο πλούτο, κυμαίνεται σε έναν ζουμερό, κρεμώδη, ηπίως γεμάτο όγκο, με ακριβές ζύγισμα. Για το τελευταίο, επιλαμβάνεται με λάτρα η οξύτητα, η οποία επιφέρει απόλυτο εξισορροπισμό από μέτριο ύψος, η δε οπτική της πάνω στο φρούτο είναι καίρια, αφού το αποδίδει όμορφα. Δεν παραλείπει να φωτίσει τίς εξαιρετικά σημαντικές πτυχές τού λίπους και των ξηροκαρπάτων εκφάνσεων, όπως αυτές εκφράστηκαν οσφρητικά, με την κερήθρα σε εξέχοντα ρόλο. Η γλύκα δεν διαμορφώνει καταστάσεις, δεν ορίζει. Ωραία διάρθρωση στην φαινολική δόμηση, που περνάει στον ιστό χωρίς να ταράζει το μπαλάντζο. Μιά μανιταρένια και γήϊνη άποψη υφέρπει.
Έκτακτη επίγευση, μακρά, περιεκτική, ορυκτή και με χαμηλό φαινολικό δείκτη που δεν τρομάζει. Πολύπλοκη και πολυτάλαντη κι εδώ, εγκολπώνει άριστα την απειροελάχιστα αισθητή οξειδωτική ικμάδα με μεγαλύτερη νωπότητα των ξηρών καρπών, ενώ τα porcini είναι σαγηνευτικά.
Η τρέχουσα χρονιά.
Μυθική αρπαγή από το ράφι, κατακλέβοντας την κάβα ή το μαγαζί, αφού αισθάνεσαι ότι σ’το χαρίζουν.
Ο βασιλιάς των ριζότο, δείτε το με arborio και άγρια μανιτάρια. Κρεατόπιτες και κοτόπιτα με πιπεριά Φλωρίνης και ανθότυρο. Παλαιωμένα κίτρινα κοκκώδη τυριά. Πάτε καλύτερα σε μεσανατολικές παρασκευές με ξηρούς καρπούς όπως sayadieh, παρά σε απλή ψαροκατάσταση. Λαγός με πάστα καρυδιού, όπως στα Γιάννενα. Πιτσούνια σε φύλλο κρούστας, θα το πρότεινα ακόμα και με μοσχάρι με σφολιάτα, κατά κόσμον Beef Wellington! Βαριά, κρεμώδη ζυμαρικά με παχιές κίτρινες σάλτσες, ιδανικά gnocchi με σάλτσα φουντουκιού.
