Ο αχός των παλιών χάλκινων.
Ο ήχος που φτάνει βραχνός στα σήμερα.
Μιά σημειολογία που πέρασε το σημείο κορύφωσης λειτουργικής εφαρμογής της.
Οι σύγχρονες επιδράσεις και προσλαμβάνουσες, που εφιστούν την προσοχή σε μία μετανεωτερική μετάβαση.
ΠΟΠ Νάουσα, Νάουσα Ημαθίας, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί με τις ερυθρωπές-γκρενά ανταύγειες να διαφαίνονται με κόπο.
Αρκετό ξύλο στην μύτη που διαρθρώνεται με βανιλάτες νότες και βρεγμένη σανίδα, με κάποια μικρά αλλά διακριτά αλδεϋδικά βαλσάμικα τμήματα να την επενδύουν. Το κόκκινο, σε ξερά άνθη και αποξηραμένους -περισσότερο από νωπούς- καρπούς κυριαρχεί, γιά να εξωθηθεί προς αναγνώριση η ποικιλιακή ταυτότητα που ενδυναμώνεται με βοτανικές, φυτικές αλλά και πράσινες νότες. Όλα εσωκλείονται σε ένα περιβάλλον γλυκών μπαχαριών, καβουρδισμένου καφέ και σκούρας σοκολάτας.
Ηπίως γεμάτο και αρκούντως σφαιρικό στο στόμα, με μέτρια οξύτητα που ισορροπεί αν μη τι άλλο σωστά τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά, και με σοβαρότατη, πολύ ενδιαφέρουσα μέριμνα στο ακανθώδες συνήθως τανικό θέμα, αφού η πρόσληψη στην φαινολική ισχυρότητα είναι ζουμερή και στρογγυλεμένη. Δεν απαντάται παρ’όλ’αυτά ένταση στο αρκετά προσβεβλημένο από την δρύϊνη κατοχή φρούτο, παρά απαλότητα αντί διάτρησης και εισχωρητικής διάθεσης, και ίσως μιά έλλειψη χαρακτήρα. Μέσα στο αρκετά πυκνό μπαχαρένιο περιβάλλον με την φευγαλέα ορυκτή νύξη που εκλαμβάνεται ως καρβονικότητα, το επιδραστικότατο φυτικό πρόσημο επελαύνει, στοιχειοθετώντας εν μέρει αγουρίλα με την συγκεκριμένη bitter θεώρησή του.
Καθόλου κακή επίγευση, ξεπερνώντας άνετα το μέτριο μήκος, με ελαφρύ αλκοόλ και το θειώδες να ακούγεται, όπως και η πρασινωπή έκφραση της φυτικότητας που ξεχωρίζει αμέσως μέσα στο πολύ εμφανές βαρελάτο φόντο.
Η μαγική αισθητικά ετικέτα ακόμα προκαλεί ρίγη συγκίνησης, και είναι το μόνο κατά την γνώμη μου που δεν πρέπει να αλλάξει. Πάντα γιά κάποιο λόγο, η απλή Νάουσα της εταιρίας μου έδινε καλύτερο προφίλ και εντύπωση.
Πρασάτα και χωριάτικα καπνιστά λουκάνικα, αλλαντικά, λαζανάκι κοκκινιστό με ανάμικτο κιμά, χοιρινό με κουκιά, κατσικάκι αλά Πολίτα, μοσχάρι με σπανάκι.
