Κείται εκεί, 350 μέτρα ψηλά.
Το όνομα της εγκατάλειψης.
Σε έναν τόπο όπου αρχαιόθεν υπήρξε ξακουστή ονομασία προελεύσεως οίνου, προτού καν υπάρξει σκέψη γιά κάτι τέτοιο από τις υποτιθέμενες ”αρχαίες Καυκάσιες και Μεσοποτάμιες κοιτίδες του κρασιού”.
Τα αμπέλια αφέθηκαν στην τύχη τους από το 1960′, και ενώ μέχρι και τουλάχιστον το 1830, υπήρχε αδιάλλειπτη αμπελουργική δραστηριότητα.
Και ήρθε ένας Γερμανός.
Και ήρθε ένας Γερμανός, στο μαγικό Καζαβίτι, γιά να σκάψει τις απαρχές του χρόνου, να φάει τα Άγια Θασίτικα χώματα, γιά να αναστήσει.
Ο Alexander Heer, δείχνει πως όσο περισσότερη οινολογία γνωρίζεις, τόσο λιγότρη χρησιμοποιείς.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Καζαβίτι, Θάσος, Μακεδονία
Συνώνυμα (άγνωστη λευκή ποικιλία)
Ανοιχτό χάλκινο-λεμονί, ιδιαίτερα θολό, αφού δεν υπήρξε επεξεργασία και φιλτράρισμα.
Απίστευτα ”βρωμερή” funky μύτη, με εκκωφαντικό αναγωγικό κρεσέντο και bretty (χωρίς να είναι) οσμές ζωικότητας. Αρκετά πίσω, λευκά λουλούδια, γύψος, βρασμένος ζωμός δημητριακών, ορυκτά σημεία, λευκόσαρκο φρούτο κάπως αόριστο, και πικάντικη πιπεράτη φόρμα.
Σαφώς redox στο στόμα, με στοχευμένη οξειδοαναγωγική προσέγγιση, χωρίς ιδιαίτερη ένταση και με την οξύτητα κάτω από μέτρια στον απαλά γεμάτο όγκο. Βρασμένοι ζωμοί και γήινα στοιχεία με πιπεράτα μπαχάρια, με μιά εμβόλιμη κιτρική αιχμή στο ελαφρώς απροσδιόριστο ανθικό λευκόσαρκο φρούτο με την έντονη ορυκτή υφή, ενώ όμορφα βοτανικά αρωματικά στοιχεία δίνουν γοητευτικούς συνειρμούς.
Καλή, πιπεράτη και βοτανική επίγευση, πολύ ορυκτή και με δυνατό φαινολικό πιάσιμο.
Χοιρινό με άλειμμα horseradish, κοτόπουλο με πουρέ σελινόριζας, κατσίκι με κρέμα τοπιναμπούρ.
