Στην ζώνη της παράλλαξης.
Διεκδικώντας συμβατή ανομοιομορφία.
Το Ασσύρτικο που δεν φοβάται να αποκλίνει.
Μέσα στον μεταμορφωσιγενή κύκλο της περιπτωσιολογίας εδαφών και οινοποιήσεων, απολαμβάνει την διαφορετικότητά του.
Ποικιλιακός Οίνος Λευκός Ξηρός, Φαλάνη Λαρίσης, Θεσσαλία
Ασσύρτικο 95%, Μαλαγουζιά 5%
Βαθύ λεμονί.
Η μύτη ανήκει στην θέλξη. Γλυκά, εξωτικά εσπεριδοειδή, δημιουργούν διαχυτική ατμόσφαιρα ψευδούς ηδύτητας, όταν ζαχαρωμένο λεμόνι, γλάσο κίτρου και κρέμα περγαμόντο προβάλλουν. Πολύ κοντά, νότες από tagnerine και orange curd, με μιά απαλή ποσόστωση βερύκοκκου, ενώ μιά μακρινή αντήχηση από λιωμένα, λωτό και μάνγκο, φέρνουν τα δάση των τροπικών εγγύτερα. Άνθη μανταρινιάς και πορτοκαλιάς. Μπαχαρένια, το περιβάλλον κυμαίνεται σε τονισμένο επίπεδο, πάντα όμως εδραζόμενο στον εξωτικό τομέα, με τις βοτανικές πτυχές διακριτές και υπαρκτές, έχοντας κι αυτές επίφαση γλυκύτητας. Μιά πολύ ήπια αναγωγική μπαρουτίλα α-λα Chardonnay, συνιστά τον ορυκτό παράγοντα.
Κινείται αμιγώς στις ίδιες συχνότητες στο στόμα, προσφέροντας τρυφή και ηδονισμό, σε ένα φόντο εξωτικό και τροπικό -κάνει και ρίμα εξάλλου. Ανάθεμά με κι αν θυμίζει Ασσύρτικο, αλλά αυτό δεν απασχολεί από την στιγμή που υπάρχει γνήσια, διαχυτική νοστιμιά. Τα υπόλοιπα πιστώνονται στην παραλλακτικότητα που μπορεί να απαντάται -εάν και εφόσον συμβαίνει αυτό- όταν στο σταφύλι προσφέρονται διαφορετικές συνθήκες, αν και δεν φημίζεται για τέτοια ελαστικότητα. Λιπαρός, ήπια γεμάτος όγκος, και ενώ δεν υπάρχει το γνωστό εκρηκτικό ταμπεραμέντο της ποικιλίας και ούτε καν ακουμπάει στην περιοχή του crispy, εντούτοις σοβεί μία εισχωρητικότητα άλλου τύπου, που αφορά τον χυμώδη ηδονικό προσανατολισμό, που κερδίζει hands down. Ο πολύ καλός καθρεφτισμός του φρούτου στην γευστική αρωματικότητα, χρεώνεται συν τοις άλλοις και στην ανήσυχη οξύτητα που καταβάλλει το μεσαίο όριο περνώντας πιό πάνω, έχοντας διακριτή ορυκτή συναρμογή που ανυψώνει επίσης.
Καλή, ικανοποιητική επίγευση, ορυκτή και απαλλαγμένη από έντονα φαινολικά πιασίματα που συνήθως διακρίνουν τις οινοποιήσεις του Ασσύρτικου. Δεν παρεκκλίνει διόλου από τον τροπικό χαρακτήρα, κάνοντας έξτρα focus στο μάνγκο και τον λωτό. Το θειώδες ακούγεται καλά.
Το αδικώ σίγουρα αφού ίσως του έπρεπε ένα 90άρι, αλλά ο χαμηλός κραδασμός και η αποκλειστική και μονοδιάστατη αφοσίωση στην τρυφή, με κάνουν σκεπτικιστή και εγκρατή.
Η τρέχουσα χρονιά στα ράφια, και είμαι περίεργος να έβλεπα αν υπήρχε η πίεση της αγοράς -που μακάρι να έρθει και το εύχομαι-, αν θα είχαν βγάλει ήδη την χρονιά του ’25 -σε ένα σχήμα υπερβολής-, ή αν είναι αυτή η φιλοσοφία του οινοποιείου.
Θαλασσινά και ψάρια, δώστε ένα ενδιαφέρον περισσότερο σε θαλασσινές ψαρόσουπες με χανάκια, λύχνους, δράκαινες και καπόνια, αλλά να είναι του κερατά βελουτέ και παχύρρευστες, έχοντας απαραίτητα καρότα και σέλερυ. Στον πιό σκληροπυρηνικό πρωτεϊνικό τομέα, ένα Old Fashioned English Stew, ήτοι βραστό με τα όλα του, θα κάνει την δουλειά καλά, δοκιμάστε επίσης κοτόσουπα αστράκι αυγολέμονο. Και μιάς και είπαμε αυγολέμονο, σαρμαδάκια και γεμιστά κολοκυθάκια είναι ταμάμ. Φοντύ τυριών, ζυμαρικά με πλούσιες λευκές σάλτσες και ογκρατέν, gnocchi με μανιτάρια και βούτυρο.
