Οι αψιθιές στις άκρες τού δρόμου.
Ο άνεμος τίς αγαπούσε, και κείνες άφηναν τον έρωτά τους πάνω του, να τίς παντρεύει.
Ώσπου ο ήλιος τρανώθηκε στα πλατώματα τής Κεφαλλονίτικης υπαίθρου για να τίς γνέφει και να τίς θωπεύει.
Και Ηέλιος λαλούν τον, και φλέγεται από γλαυκή πίκρα από τραχούρι το Ζακυνθινό, και το πνεύμα τής Ιπποκράτειας Αρτεμισίας το κατοίκησε βαθιά για πάντα.
ΠΓΕ Πλαγιές Αίνου, Κεχριώνας Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Ζακυνθινό
Βαθύ λεμονί.
Ελιτίστικη -για τον τρόπο που φτιάχνεται το κρασί, αφού δεν εντοπίζεται τίποτα έντονα οξειδωτικό- μύτη, που συνάμα με νωπότητα δίνει ζαχαροπλαστικές εκφάνσεις, τάζοντας ηδονή. Εξεχόντως, τεταμένα spicy και πικάντικη, αναφέρεται με εκφορές εσπεριδοειδών και κίτρινων φρούτων, με τούς δύο άνωθεν δρόμους. Λίγο βούτυρο, ελάχιστο ζυμάρι, κρέμα λεμονιού, mirabelle plum curd, για την επτάμηνη παραμονή των οινολασπών. Ανοιχτόχρωμα και πιό ωχρά λουλούδια, ίσως επιδέχονται και σακχαρόπηκτης ερμηνείας. Τα μπαχάρια και τα βότανα, διεισδύουν πιπεράτα χωρίς αύριο, υπάρχει ορυκτή εκτίμηση που αναμένεται να μεγεθυνθεί συν τω χρόνω.
Η Δωρική κοπίς έσφαζε γλυκά στο στόμα. Επίδειξη δύναμης, απεριττότητας και ισορροπίας, όταν η τρομακτικής διάτρησης οξύτητα, συνευρισκόταν με την ηδονική ηδύτητα τού φρούτου, για να δοθεί ένα αριστοτεχνικό δημιούργημα άκρατης έντασης που απεχθάνεται την αρωματική φλυαρία. Η υπέροχη συνύπαρξη από πράουστο και εσπεριδοειδές τόξο, σε μία κλιμακούμενη ενεργειακά -και από το δαιμονιώδες ορυκτό συν τοις άλλοις- κορύφωση, φέρνοντάς τα σε ιδανική διάταση φρέσκου και κρεμένια ζαχαροπλαστικού, ενθουσιάζει, συναρπάζει, νοστιμεύει βαθιά, βάζοντας μαζί αυστηρότητα και ευφορική λαγνεία σε εντεταμένο bitter φόντο. Στον λιπαρό -ευτυχώς-, θεόσφιχτο μέτριο όγκο που ψεύδεται για γεμάτος, η δομή προσιδιάζει ερυθρού, με την τανική συνοχή να βγάζει μάτι. Ταυτόχρονα, είναι εξεζητημένα πιπεράτο σε μπαχάρια και βότανα, προσφέροντας άλλη μία οπλική αιχμή στην απίθανη διεμβολιστικότητά του.
Μακρά, ορυκτή και τανική, σφιχτή επίγευση. Δεν σταμάτησε ούτε στιγμή την περιήγηση στα πιπεράτα και πικάντικα μονοπάτια με πρωτοστατούν πικραμύγδαλο, με την επιστασία όμως τής σοβαρής ποιότητας τού φρούτου να μην την αφήνει να παρεκτραπεί. Στο τέλος, χλωρό φυστίκι Αιγίνης και μιά φαντασιακή οξειδωτική αντανάκλαση που δεν ήρθε ποτέ.
Το εξόχως φέρελπι Ζακυνθινό, σε μιά σχεδόν clean-cut γιά τα μέτρα τού Σκλάβου οινοποίηση -και ίσως αυτό να τού έπρεπε-, δίνοντας τρανταχτό στίγμα τών άμετρων δυνατοτήτων του.
Δεν βάζουμε κάτι χωρίς ψυχή εδώ, γιατί θα το κατατροπώσει. Μεγάλης έντασης θαλασσινά και ψάρια, με όλους τούς τρόπους και μαγειρικές. Πλούσια ζυμαρικά και ριζότο, με παχιά, κρεμώδη σύσταση. Κίτρινα σκληρά, κοκκώδη και πιπεράτα τυριά. Πουλερικά, αρνί, χοιρινό, κατσίκι, για πλάκα, προσωπικά θα προέτρεπα ακόμα και για μιά καλή μοσχαρίσια με βούτυρο φασκόμηλου στο μαντέμι.
