Το ξεροβόρι στην Σητεία.
Και η αντίσταση σοβεί έσωθεν.
Στο σκληρό τοπίο τού ορεινού ανάγλυφου, η φύση έχει μεριμνήσει.
Πάνω από εκατό έτη, τα παλιά κύπελλα τού Λιάτικου έχουν μάθει να κοιτάνε αντρίκια τον προσανατολισμό τού βορρά.
ΠΓΕ Κρήτη, Αλάγνι Ηρακλείου, Κρήτη
Λιάτικο
Ανοιχτό και λίγο παραπάνω ρουμπινί, με ελαφριά γκρενά ανταύγεια. Διαπερατό και σχετικά θολό.
Η μεθυστική άνοιξη τού Λιάτικου στην όσφρηση, έρχεται με σιρόπι φράουλας και λικέρ τριαντάφυλλο, γιά να χυθούν πάνω στον πλούτο τών άγριων κόκκινων καρπών τού δάσους. Η φράουλα εκτείνεται από πολύ ώριμη νωπή μέχρι συμπυκνωμένη πάστα της, αρκετά ερυθρά αγριολούλουδα μπαίνουν στο κάδρο. Lingonberry glaze, cherry pie και σμέουρα ποσέ, ανταγωνίζονται τούς φρέσκους καρπούς τους. Κρυφίως, μιά κραταιά βοτανική γραμμή περνάει υποδόρια, όχι ακόμα έτοιμη για να κυριαρχήσει. Κι όμως, τα φύλλα μουριάς επιμένουν στην φρεσκάδα. Υπέροχο άγγιγμα από το παλιό ξύλο των μεγάλων διαστάσεων και χωρητικότητας, με μόκα, κακαόσκονη και Βιεννουά, γλυκά μπαχάρια, λίγο ταμπάκο και λίγος νωπός τάπητας δάσους, για την γη που έρχεται αχνά από μέσα. Σπουδαία μυτάρα.
Η συστολή το πλανεύει στο στόμα, το σφίγγει, το κλείνει, δεν τού αφήνει μεγάλα περιθώρια να απλώσει το μεγαλείο του. Με εμφανή εγκράτεια, το φρούτο δίνει φειδωλά ψήγματα τής πανέμορφης οσφρητικής αποτύπωσης, χωρίς ωστόσο να παρεκκλίνει από τίς βασικές αρχές της, αλλά χωρίς εστιακό επιμερισμό. Μέτριος όγκος και αξιοπρόσεκτη ισορροπία, με τον φρέσκο όξινο τόνο να δίνει και μικρές πτυχές από ρόδι και sanguine, καταβάλλοντας με ευκολία τα 1,63 g/lt σάκχαρα. Υφέρπει μιά ορυκτή ήπια συχνότητα, και ένα μικρό ίχνος από cola, πιθανού φυλακισμένου διοξειδίου. Δεν σκοράρει ψηλά σε ένταση, διάτρηση και διεμβολισμό, κρατάει όμως μιά μικρή εφεδρεία τού βάθους που το διακατέχει, ως διείσδυση στα μέσα. Ο βοτανικός παράγων με σαφέστερη αισθητηριακή εγγύτητα και με ισχυρές bitter διαθέσεις, η γήϊνη καρδιά του χτυπάει πιό δυνατά εδώ. Οι μέτριες τανίνες, δίχως την επένδυση από παχιά στρώματα φρούτου να τίς μπαλαντζάρει, εκφράζουν μιά ελαφριά στυπτικότητα, και πάλι όμως εκφέρονται απαλά.
Η επίγευση, έκτακτη, μακρά. Με λίγο πιό αισθητό το ορυκτό πεδίο και την χαλαρή στυπτικότητα τού φαινολικού πλέγματος, αφήνεται ακόμα πιο γήϊνα, αλλά και επιδραστικότατα bitter στο κατώφλι τού ανεκτού.
Αρκετά πιό χαμηλές επιδόσεις, σε σχέση με τούς απίθανους -και κάποιους εξαιρετικούς- τρύγους τού παρελθόντος.
Στεγνή ρεβυθάδα με καραμελωμένο χταπόδι σε γλάσο ροδιού. Γαριδομακαρονάδα, ριζότο οστρακόδερμων με κοκκινιστή σάλτσα και μαϊντανό, ψητή σουπιά με πλιγούρι και αποξηραμένα cranberries. Σπετσοφάϊ ή μία πειραγμένη με λίγα ντοματίνια φουρτάλια με παστό χοιρινό.
