Το καμάρι του γέρου οπλουργού.
Χαλυβουργώντας το μονόκαννο της φαντασίας του.
Και στις φιλντισένιες λεπτομέρειές του, μιά λαβή από έβενο.
Και στο βόλι του μέσα, ένας κόσμος ολόκληρος αμπελιές από ονείρατα.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Πετρί Κορινθίας, Πελοπόννησος
Syrah 40%, Αγιωργίτικο 35%, Merlot 20%, Cabernet Sauvignon 5%
Βαθύ πορφυρό.
Στοιβαγμένος πλούτος στην μύτη, με την βαθιά μαυρίλα του φρούτου να δίνει τα όρια της υπερωρίμανσης, σταματώντας όμως στην μη προσπελάσιμη γραμμή του καμμένου. Τάρτα βατόμουρου με σειρές από ινδοκάρυδο σημειώνουν το μέρισμα από το Αμερικάνικο βαρέλι, μαρμελάδα αρώνια, πουρές φραγκοστάφυλου, γινωμένα στο τέρμα τους σκούρα κεράσια, μωβ και μελανά αποξηραμένα άνθη όπου κάποιες φάσεις τους νοτίζονται γινόμενες πιό νωπές σε ένα μέθυσμα από μαύρο ρούμι, άπλετο πιπεράτο στίγμα, μελάσα. Σημαντική συμμετοχή του βαρελιού με γλυκά μπαχάρια, λακτικά και βανιλάτα στοιχεία, κουβερτούρα και ψημμένο καφέ, το αναγωγικώς καμμένο στίγμα έρχεται με καρβουνίλα, άσφαλτο και πίσσα, σε μία περίμετρο από Μαύρη Κορινθιακή.
Η λάβα του μαύρου φρούτου παρασέρνει ένα σωρό θύμησες.
Το μάγμα που προχωράει στην λιθόσφαιρα του ουρανίσκου, πραγματεύεται θέρμη, πηχτό, ευφραντικό πολτό παρά ζουμί, που όμως δεν εξοκέλλει από τα όρια του μετρίου όγκου. Η κάψα, η καπνιά και η καρβουνίλα του λιθάνθρακα εντάσσονται μέσα σε έναν κύκλο οργανοληψίας που τα υιοθετεί απροβλημάτιστα, και όπως προλέχθη η πρόσβαση στο καμμένο σταματάει ένα βήμα πριν, αφήνοντας την οξύτητα να επιληφθεί με λάτρα υπερκεράζοντας το μέτριο σκαλοπάτι, όχι τόσο γιά να προσδώσει φρεσκάδα, όσο γιά να επιφέρει μπαλάντζο υψηλών οκτανίων στο συμπυκνωμένο πεδίο, έχοντας την ορυκτή διάσταση των μαύρων πετρωμάτων -που όντως προσιδιάζουν σε μάγμα- να τείνουν χείρα βοηθείας στην ανάταση. Πυκνές, πολλές, ισχυρές, εξανθρωπισμένες όμως τανίνες που δεν σκαλώνουν διόλου προσδίδοντας ποσιμότητα, καπλαντίζουν το διεστραμμένα νόστιμο και πιπεράτο, παλιομοδίτικο σύνολο με την χαλιναγωγημένη ένταση.
Μακρά πολύ, θερμή και αλκοολική αλλά όχι βασανιστικά, επίγευση, με μία γλυκιά τανική υποσημείωση να προσχωρεί στο αναγωγικό παράθυρο, με το νεύμα του άνθρακα και των καπνισμένων μαύρων ορυκτών. Χαρουπόμελο με μιά backdoor ξηροκαρπάτη απήχηση, σπασμένο πιπέρι, bitter σοκολάτα και ψημμένος espresso στο μακρύ διάβα.
Κρασί μαγκιάς και επιβολής, κρασί που ικανοποιεί το Εγώ του οινοποιού, αλλά και εκατοντάδων άλλων που περιμένουν στην επετηρίδα γιά να το αποκτήσουν, δείγμα της δημοφιλίας αλλά και του μύθου που τού έχει αποδοθεί, καλώς ή κακώς.
Ποτέ δεν το θεωρούσα το καλύτερο κρασί του παραγωγού, αλλά το εξυπνότερο.
Θα μπορούσε να πάει πολύ περισσότερο από τον χρονικό ορίζοντα που ετέθη, πλην όμως δεν θα είχε να προσφέρει τίποτα, αφού όπως έχω σημειώσει και παλιότερα, είναι από τα κρασιά που βγαίνουν έτοιμα, γεννιούνται και πεθαίνουν όρθια.
Κι όμως, γαστρονομικά τα πάει περίφημα, παρά το ύφος του.
Χοιρινή smokey tomahawk σε ξύλο από οξιά με σάλτσα bbq, lamb chops με γλάσο λαδολέμονου (ναι, καλά ακούσατε) με λίγο στην άκρη γιά βούτα μουστάδρα καπνιστού μπούκοβου Πέλλας, strip steak ή strip loin με σάλτσα port ή σως πιπεριών, χοιρινή σπάλα με λάχανο και λωρίδες πιπεριάς Φλωρίνης στην κατσαρόλα, με πάστα καυτερής κόκκινης πιπεριάς.
