Ανείδωτες εικόνες.
Παραστάσεις ενός χαμένου κόσμου.
Τα σαρανταδυάχρονα πρέμνα δίνουν την μαρτυρία μίας αλλοτινής άνοιξης.
Στα επτακόσια δέκα μέτρα τού ορεινού όγκου τής Αχαΐας, η Βολίτσα επαναφέρει την μνήμη τού παρελθόντος της χωρίς να ρωτήσει κανέναν -γιατί η φύση δεν χρειάζεται δικαιολογίες.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Άνω Διακοπτό Αχαΐας, Πελοπόννησος
Μαύρη Βολίτσα
Ανοιχτό και κάτι ψιλά ρουμπινί, διαπερατό, με ελαφρές ιώδεις ανταύγειες.
Ακέραιη κόκκινη ποιότητα στην μύτη, με έντονες εκδηλώσεις δροσιάς. Κεράσια, κράνα και cranberries, μαζί με νωπά ερυθρά αγριολούλουδα και παπαρούνα, αφήνουν την θέση τους σε μιά σωρρεία φυτικών παραστάσεων. Το φαντασιακό άγριο αγροτεμαχίο, με ρόκα, πικραλίδα, λάπατα και πικροράδικα -και ελάχιστη τσουκνίδα- στην έμπροσθεν πρόσληψη, γνωμοδοτεί για ανήκουστη φρεσκάδα. Πολύ σιγανό το εξάμηνο παλιό βαρέλι με υποτονικές αναφορές καφέ και κουβερτούρας. Μικρότατη υπόνοια γης, ενώ αντί για γλυκά μπαχάρια, πιό πολύ έρχεται στο νου μία νότα από lingonberry liqueur.
Εξαιρετικά στακάτη ερμηνεία στον ουρανίσκο, καμία απολύτως σχέση με την έκρυθμα αρωματική αλληλουχία τής προηγούμενης εσοδείας, μόνο λίγο βάμμα τριαντάφυλλο και ικμάδα από σιρόπι ροδιού, συνεχίζει να υποστηρίζει πενιχρά την αρωματική διάθεση. Κινητοποιείται από άπλετη φρεσκάδα που εικονοποιεί την αγροτική ζωή πάραυτα, με ένα σωρό δροσερά κόκκινα φρούτα και λουλούδια όπως αυτά αποδόθηκαν οσφρητικά, και με εξέχοντα ρόλο αυτόν των φυτικών λήψεων να ολοκληρώνει το δροσερό πλάνο. Το καθόλου εύκολα ευρέσιμο για ερυθρό, 3,38 pH, είναι ζωοδότης όλης αυτής τής κατάστασης (από κοντά όμως και η έκδηλη ορυκτή συνεισφορά), το οποίο ισορροπείται από το πολύ πιό mainstream 5,4 γραμμαρίων τρυγικού, αλλά και από τα 2,2 g/lt σάκχαρα, για ένα ωραία μπαλαντζαρισμένο σύνολο. Μέτριος, ζουμερός, πλην ιδιαίτερα ελαφρύς όγκος, οι απαλές τανίνες δεν δημιουργούν κανένα πρόσκομμα στην εν γένει λεία αντίληψή του.
Μέτρια και παραπάνω, ορυκτή επίγευση, με καλή γραμμικότητα και με ωραία επαναφορά όλης τής οργανοληπτικής σειράς. Προεξάρχουσα κι εδώ φρέσκια με μιά γλυκόξινη έξαρση, υπενθυμίζει πιότερο την λικεράτη νότα και το φυτικό της απόφθεγμα που συνεχίζει να δίνει δροσιά. Χαμένα στο φόντο, απειροελάχιστα σημεία ξηρών καρπών και γης.
Η εντελώς διαμετρική οργανοληψία, από το πλεονάζον αλλά υπέροχο αρωματικό φόρτο τής χρονιάς τού 2023, αφενός δείχνει την -αρεστά- χαμαιλεοντική πολλαπλότητα τής ποικιλίας σε προφίλ, αφετέρου πόσο μεγάλο περιθώριο πειραματισμών ενέχει.
Δεν κλωτσάει καθόλου με ψητό κρέας τής ώρας και κοκκινιστά πουλερικά. Πιό καλά το βλέπω όμως με μιά παλαμίδα στα κάρβουνα, ένα tataki ή μιά μισοψημένη κοιλιά τόνου και βεβαίως έναν σολομό με σχοινόπρασο και άνηθο. Και επειδή το πάει το γράμμα, μιά ciambotta με ξιφία, μιά Frègula sarda με γαρίδες, και ένα Merluzzo alla Livornese, θα δέσουν τέλεια.
