Απαραγνώριστο είδος.
Μιά ματιά με το αέτειο βλέμμα πάνω από το Τελέθρειο πεδίο.
Όλα είναι ίδια. Και εκείνο διαφορετικό. Όλα στην σειρά. Και κείνο ξέχωρα.
Μόνο του και όλα τα υπόλοιπα, το μικρό αμπελάκι του Αετού, που καίνε τα σωθικά του τα θειούχα αναθυμιάσματα της Αιδηψού.
Τα σώσματα του χωνεμένου ηφαιστείου που αναβοσβήνουν την καρδιά των ορυκτών σπαραγμάτων του.
Τροφός άδηλος της Ασσύρτικης ρίζας. Λαγουδέρα αταλάντευτη γιά τα πορθμεία των κρυστάλλινων αλυκών της.
ΠΓΕ Εύβοια, Γιάλτρα Αιδηψού, Εύβοια, Στερεά Ελλάδα
Ασσύρτικο
Μέτριο λεμονί με χρυσοπράσινες ανταύγειες.
Γένος καμένο στην μύτη, με καπνική αναγωγική προσέγγιση του ορυκτού σε πετρόλ ακτές, ανάβει τον πανηδονισμό της, φέρνοντάς την σε εσπεριδοειδή παροξυσμό, με τάρτα και κονφί λεμονιού, αλάτι, ευωδιές από λευκά ανθάκια. Αρτύζεται από ήπια ανοιχτόχρωμα μπαχάρια, ενώ λουίζα και λεμονοθύμαρο κρύβονται πολύ βαθιά της.
Φρενήρης ένταση στον ουρανίσκο με την αγαλματένια συγκέντρωση, η ασφυκτική δομή του μεσαίου όγκου, τανική και τόσο συνεκτική που το μεταφέρει απατηλά σε βαρύτερη κατηγορία, και άλλο χρωματισμό. Απηνής οξύτητα αντλεί καπνικά ορυκτά, άδετα πετρόλ συμφύρματα που περιμένουν να ενωθούν, το lemon curd δέχεται όξυνση από χυμό λεμονιού γιά να κόψει η κρυφή γλύκα του, ενώ η κλημεντίνη την επιρρωνύει, αρμύρα απαλύνεται από ανθική υπόσταση και ζύμη, λευκά μπαχάρια και πικάντικα πράσινα βότανα μπαίνουν στους αρμούς του.
Μακρά, φαινολικότατη, ελαφρά αλκοολική ορυκτή επίγευση με καπνιστό αλάτι, μπαχαράτη με διακριτό βοτανικό θέμα.
Του ανήκει η θάλασσα και ό,τι κολυμπάει.
Στην γη και στον αέρα αισθάνεται εξίσου καλά, κατατροπώνοντας πουλερικά, αμνοερίφια και χοιρινά, με λεμονάτες σως προαιρετικές.
Τα καταφένει με άνεση και σε πράγματα όπως γεμιστά ή ντολμαδάκια αυγολέμονο, γεμιστά κολοκυθάκια με επίσης σάλτσα αυγολέμονο.
