Δρυς, ο χωροχρόνος τού Chardonnay.
Αισθάνεται και ζει μέσα σ’ αυτό, σαν alter ego τής ύπαρξής του.
Ανατέλλει και δύει εντός του, λες και καλείται από εσωτερική φωνή.
Το ξύλο της βελανιδιάς, αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας τού διεθνούς σταφυλιού, και μία συμβιωτική σχέση από την αρχή τού χρόνου.
ΠΓΕ Κοιλάδα Αταλάντης, Αταλάντη Φθιώτιδας, Στερεά Ελλάδα
Chardonnay
Βαθύ λεμονί με πρασινωπές ανταύγειες.
Συγκρατημένος πλούτος στην όμορφη μύτη, που επεξεργάζεται το εσπεριδοειδές φάσμα με ζαχαροπλαστική διάθεση. Lemon curd, citrus muffin και lemon pie, bitter orange glaze μαζί με καραμελωμένα κίτρινα λουλούδια, εγκολπώνουν ευέλικτα την βουτυρίλα τού βαρελιού, μην αφήνοντας την βανίλια να τα υπερβεί καπελωτικά. Κρυσταλλωμένα ξύσματα τής οικογένειας, έχουν επίδραση στην spicy βεντάλια που ανοίγει, με τα πικάντικα βότανα να σεγοντάρουν καλά τα πιπεράτα Ανατολίτικα μπαχάρια.
Σαρκώδης ζαχαροπλαστική τρυφή, πλημμυρίζει με κρέμα τον ουρανίσκο. Το κρασί είναι βαθιά νόστιμο, με υψηλά ποσοστά βάρους στον γεμάτο όγκο, και με συγκέντρωση που ανταγωνίζεται την εμφανή συμπύκνωσή του. Το βαρέλι με σοβαρή βανιλάτη επιρροή. Μιά ελαφρά μεταστροφή στην θεώρηση τού φρούτου, την έχει στα ίδια βήματα από curd, muffin, pie και glaze, μόνο που μιλάει πιό πολύ την γλώσσα των πορτοκαλιών και τής κλημεντίνης, που βγαίνουν μία οξεία πάνω από τα παρατηρηθέντα εσπεριδοειδή τής μύτης, δίνοντας περαιτέρω πρόκριμα ηδονισμού. Ακούγονται ακόμα και εκφάνσεις σε pastry εκδοχή, από μάνγκο και λωτό. Σε όλο αυτό το βαρύ κλίμα, αντιτίθεται με σπουδαίες δυνάμεις η οξύτητα, που καταφέρνει καίρια με την πολύ ζωηρή της κράση να δημιουργήσει αφενός ανάταση και μπαλάντζο, αφετέρου να μην αφήσει την έντονη γλύκα να επιβληθεί να να μονοπωλήσει. Στο παχύ λίπος του κρύβεται προς το παρόν η ορυκτή θεματολογία, ο φαινολικός ιστός του όμως το δομεί φανερά, την ώρα που η πιπεράτη έκρηξη βοτάνων και μπαχαριών, τελείται μέσα σε πρόδηλη αλκοολικότητα μεγάλου θερμικού φορτίου.
Πολύ καλή επίγευση, που το παλεύει για μακρά. Μέσα σε θερμότατο αλκοόλ, η εκρηκτική αγριάδα μπαχαριών και βοτάνων εκπτύσσσεται απερίσπαστα, η φαινολική ραχοκοκκαλιά είναι υπέρ το δέον ακουστή, η βανιλάτη γλύκα δίνεται αθρόα. Το θειώδες κατακεραυνώνει.
Πάπια πορτοκάλι, χοιρινό με βερύκοκκα, φραγκόκοτα με κρέμα περγαμόντο, καραμελωμένη παντσέτα με γλάσο νεραντζιού, αρνίσια παϊδάκια με καραμέλωμα βαλσάμικου λεμονιού, κότσι με μέλι, μουστάρδα και θυμάρι. Σουφλέ τυριών, ζυμαρικά ογκρατέν ή με κρούστα τυριών. Στα θαλασσινά, που δεν είναι η κορυφαία επιλογή μαζί του, φερθείτε έξυπνα. Ποταμίσια και λιμνίσια έχουν αβάντα, όπως μιά πέστροφα με βούτυρο και ροζ πιπέρι, ενώ κοιτάξτε στα θαλασσινά σας λιπαρά φιλέτα από ψάρια, να λούζονται με σως βουτύρου-λεμονιού με διάφορα ξύσματα. Ριζότο κολοκύθας, σαγανάκι με γαρίδες και μύδια, κατσικίσιο τυρί, πιπεριά Φλωρίνης και ντοματίνια. Γαριδομακαρονάδα με κρέμα κέτσαπ και μαγιονέζας.
