Το Ξινόμαυρο ως Ιδέα.
Στα έγκατα των χρόνων κατοικεί.
Γιατί δεν είναι απλά μιά ποικιλία, μα ένα ιδεώδες.
Και ένα αμυδρό, ανεπαίσθητο άγγιγμά του, είναι ικανό να μεταμορφώσει μία εύθραυστη κατηγορία, σε ένα τύποις vin de garde.
ΠΓΕ Πλαγιές Πάϊκου, Γουμένισσα Κιλκίς, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Μέτριο και λίγο παραπάνω, χάλκινο χρώμα.
Μύτη επίδειξης αβίαστης καλαισθησίας αλλά και ρώμης, αποστρεφόμενης σοβαρά τίς ροζέ φλυαρίες. Η ποπ-κορν και ψημένου αλμυρού καλαμποκιού αναγωγή, δεν την αποτρέπει από το να παρατάξει ευθαρσώς όλο το τόξο τών ροδόχρωμων εσπεριδοειδών, από yuzu, satsuma citrus και pink grapefruit, μέχρι μανταρίνια, κουμ-κουάτ και πορτοκάλι. Τα άνθη τους, προσφέρονται χωρίς φειδώ. Μικρές ικμάδες από άγουρα cranberries και φράουλες, πόρρω απέχουν από αρωματικά, δίνοντας τίς στιγμές τους στην όμορφη συλλογή. Ντελικάτες βοτανικές και φυτικές νότες. Ευέλικτη συνδρομή τού βαρελιού, με πιπεράτα μπαχάρια και ωραία αντίδραση τής βανίλιας που ακούγεται υπόκωφα.
Ασυναγώνιστη κράση και σύμμικτη ενέργεια όξινης αρμύρας και ορυκτών παλμών δονούν, καθώς η μεγαλοπρέπεια τού Ξινόμαυρου πατάει με την αυθεντικότητα ενός γνήσιου ευγενούς στον ουρανίσκο. Η εκρηκτική οξύτητα σπρώχνει στίς άκρες τού εντασιακού τέρματος, καθώς το κρασί ανταγωνίζεται οποιαδήποτε ερυθρή βερσιόν τού σταφυλιού, ρίχνοντας το γάντι με αυθάδεια. Στον ελαφρά γεμάτο ή αν θέλετε φουλαριστά μέτριο όγκο, το φρούτο έχοντας αποθηκεύσει την οσφρητική πληροφορία κατά γράμμα, την πετάει πίσω με σφοδρότητα, με μιά αγριωπή και έξαλλη νοστιμιά, ενώ η οκτάμηνη παρτίδα τού βαρελιού συμπαραστέκεται συπληρωματικά, μη έχοντας φανερά ενεργό ρόλο. Οι υπό άλλες συνθήκες σκληρές τανίνες τής ποικιλίας, εδώ χωνεύονται από το καζάνι τής ενέργειας δείχνοντας απαλότητα, αποτελώντας ένα κρυφό όπλο μακροημέρευσης.
Μακρά, πιπεράτη και ορυκτή επίγευση που βράζει από ενέργεια καθώς αποδίδει πίσω όλη την οργανοληπτική σειρά με εμφατικότητα, με μιά γήϊνη και μανιταρίσια υποψία, που έκανε δειλή εμφάνιση στον μέσο ουρανίσκο.
Ομολογώ -με ντροπή- πως είχα να το δοκιμάσω πολλά χρόνια.
Κι ενώ η σοδειά τού ’25 προετοιμάζεται αργά και μεθοδικά και αυτή τού ’24 κυκλοφορεί τώρα, αυτή τού 2023 πού επέλεξα εντελώς διαισθητικά, αποδεικνύει την μεγάλη κλάση της σε μιά κατηγορία που η πενία τού Ελληνικού ροζέ κατεστημένου βγάζει μάτι.
Έχει τα φόντα και τίς δυνάμεις να γίνει ακόμα καλύτερο.
Αποθηκεύστε.
Αρνί, κατσίκι, χοιρινό, με την ίδια ευκολία -ή και περισσότερη- από ένα ερυθρό ομόλογό του, όπως και πουλερικά φυσικά, στοχεύοντας σε ένα μαριναρισμένο μπαχαράτα κοντοσούβλι κοτόπουλου. Αλλά η μαγκιά του είναι ότι μπορεί να κάνει την δουλειά ακόμα καλύτερα από ένα λευκό σε θάλασσα. Τηγανητή σε κουρκούτι πεσκανδρίτσα, μπακαλιάρος φριταριστός σε κουρκούτι μπύρας, μεγάλα πελαγίσια και υφαλίσια ψάρια στα κάρβουνα. Γαριδομακαρονάδες και αστακός με linguine, ριζότο με οστρακόδερμα και ντοματίνια, γεμιστό καλαμάρι με ανθότυρο και ξύσμα πορτοκαλιού, λιαστό χταπόδι με χούμους.
