Τα μαύρα φεγγάρια του.
Σκοτεινιασμένα μέσα στα νέφη τής Κρανιάς.
Είναι καιροί που θυμάται τον πρωτογονισμό τής φάρας του.
Και τότε, το Ξινόμαυρο αφήνεται στα άγρια ένστικτά του αρνούμενο να συμπορευτεί με νόρμες σύγχρονες, που το θέλουν αβροπρεπές και προσιτό.
ΠΓΕ Θεσσαλία, Κρανιά Ολύμπου, Λάρισα, Θεσσαλία
Ξινόμαυρο
Αρκετά βαθύχρωμο για Ξινόμαυρο, πάνω από μέτριο ρουμπινί και μάλιστα με ιώδεις ανταύγειες.
Πολύ όμορφη μύτη και με στοχευμένο αισθητισμό, κάποια ανεπαίσθητα ζωϊκά και ψημένων βολβών στοιχεία, δεν την νοιάζουν. Μέσα, σκουρόχρωμα γινωμένα κεράσια, ζαρωμένα ώριμα βύσσινα, συναντούν λιασμένα κράνα αλλά και μέσα στο ηδύποτό τους, λικέρ δαμάσκηνο, ζαχαρωμένα tayberries και cranberries, ενόσω ο ανθικός περίγυρος εντείνει την παρουσία του με ερυθρά και μελανά αγριολούλουδα, μωβ πανσέ. Περιρρέεται συνεχώς από φυτική και βοτανική μυριστική συστοιχία, χωρίς ποτέ να συγκεκριμενοποιείται επιμέρους. Το πολύ καλό βαρέλι, το θέλει με φειδωλά γλυκά μπαχάρια, ψήγματα κουβερτούρας και σοκολάτας φρούτων, ποιοτικού καφέ φίλτρου.
Αδάμαστο και με αντιφρονούσα των πάντων διάθεση, σχεδόν αντιμαχόμενη όλες τίς κοινές πεποιθήσεις περί αβρότητας, προσβασιμότητας και ετοιμότητας ενός οίνου, ετυμηγορεί στον ουρανίσκο. Έρχεται σκληρό, άτεγκτο και με καντάρια δύναμης και συμπύκνωσης, που οδηγεί σε σιδηρά αποτίμηση τής φύσης του. Μέσα σε έναν θεόσφιχτο, συμπαγή σαν πέτρα όγκο, που κυμαίνεται στην περιοχή τού ελαφρώς γεμάτου, τα πράγματα σχεδόν ασφυκτιούν από την πίεση των δομικών του χαρακτηριστικών. Το δε φρούτο παρότι αποτυπώνεται ως έχει σε σχέση με την οσφρητική του διάταξη, νιώθει να συμπιέζεται δίνοντας περικεκομμένα τα οργανοληπτικά του σημεία, σε μιά άτμητη, συμπαγή σφαίρα θαρρείς. Η καλή οξύτητα που ανεβαίνει ολοφάνερα από το μέτριο όριο προς τα πάνω, αλλά και η ορυκτή διάδραση, δεν αποφορτίζει την κατάσταση, πολλώ δε μάλλον από την στιγμή που το εντεταμένο bitterness με την καργαρισμένη πίκρα τού λυκίσκου αλλά και των πράσινων φρούτων που είναι το καινούργιο πρόσωπο τής αγουρίλας, τού δίνει και καταλαβαίνει. Οι θηριώδεις, στεγνές, αβάσταχτα στυπτικές τανίνες, ολοκληρώνουν το έργο ενός αδυσώπητου κρασιού που ζητάει εναγωνίως χρόνο.
Η μακρά επίγευση δεν μεταθέτει τίποτα, αφού η φυτική πίκρα κορυφώνει διαρκώς χωρίς να σταματά, ενώ οι απάνθρωπες τανίνες λες και θέλουν να την συναγωνιστούν, στεγνώνοντας τα πάντα, μέσα σε μιά διάχυτη πρασινίλα.
Δεν ξέρω αν θα πάρει τον χρόνο που απαιτεί με την διαβάθμιση 5 τού πώματος -που συν τοις άλλοις δεν το βοηθά στο image του-, αλλά είναι επιτακτική ανάγκη να τον βρει, αφού η άρνησή του για απόλαυση, είναι χαρακτηριστική.
Αφού απέρριψε τα καλύτερα σουβλάκια τής πιάτσας και άφταστο γύρο οριζόντιο στα κάρβουνα, αλλά και προβατίσια λουκάνικα, καλύπτοντάς τα με την τρελή bitter του διάσταση, τα περιθώρια στενεύουν. Βρίσκω αποκούμπι στα πληθωρικά κίτρινα σκληρά τυριά παλαίωσης, και ίσως σε βοδινό φούρνου στην γάστρα με γλασαρισμένη συμπυκνωμένη κρασάτη gravy sauce, με φρέσκια ρίγανη και σχοινόπρασο.
