Ακροτελεύτιον.
Σε μοίρες βαθιές του χάρτη, σε συντεταγμένες αφανείς.
Και εκεί εριβοόν, και εκεί, μέσα από τα σπλάχνα της ύπαρξής του, φωνάζει.
Το Ασσύρτικο που επιζεί, το Ασσύρτικο που κραδαίνει την ρομφαία της γενιάς του.
Που δεν το απασχολούν τα δριμεία σημεία, που απαντάει σ’αυτά, που το θρέφουν οι κακουχίες.
Δώστε του σκληρότητα. Αντιξοότητα φέρτε να αντιμετωπίσει.
Και θα είναι εκεί. Πιό τραχύ. Πιό αυστηρό. Πιό λιτό. Πιό Ελληνοπρεπές.
ΠΓΕ Φλώρινα, Λεβαία Φλωρίνης, Μακεδονία
Ασσύρτικο
Μέτριο λεμονί.
Φειδωλή, κλειστή μύτη λευκών λουλουδιών, άγουρου ροδάκινου και απαλών κιτρωδών νύξεων και εσπεριδοειδών, με το φόντο να γεμίζει από πράσινα πικάντικα βότανα και μπαχάρια, αλλά και gunflint αίσθηση.
Στο στόμα, επιδεικτικά ξηρό, το καθαρόαιμο του Αμυνταίου ξυρίζει ατέραμνα, καθυποτάσσοντας όλα τα χαρακτηριστικά κάτω από την βλοσυρή βουκέντρα της όξινης έντασης.
Εσπεριδοειδή σε πρώτο πλάνο, ελάχιστα άγουρα πυρηνόκαρπα, στο μέτριο προς γεμάτο, σφιχτό σαν σκυρόδεμα όγκο.
Τα spicy στοιχεία των βοτάνων και τα δίνουν μάχη γιά να μην χαθούν κάτω από την αψάδα του όξινου δυνάστη, αλλά είναι εκεί, σιγοντάροντας όπως και το εμφανές ορυκτό ασβεστόλιθου, και το κρασί επιδεικνύει ισορροπία που δεν είναι καθημερινό φαινόμενο στα οινικά δρώμενα.
Μακρά, ορυκτή και με λεμονάτα και spicy στοιχεία επίγευση, μην αμελώντας και το φαινολικό κράτημα.
Ακόμα κλειστό, εσώκλειστο στην δική του σφαίρα και χωρίς εστίαση στα επιμέρους χαρακτηριστικά του, προαλείφεται γιά δυνατή, σοβαρή εξέλιξη.
Θαλασσινά, ψάρια, ωμά όστρακα, λεμονάτο κοτόπουλο στον φούρνο με πατάτες, κρύο βραστό χοιρομέρι.
