Θωρώ.
Θωρώ το τέλος της αθωότητας.
Κοιτάζοντας τα αποκαΐδια της επόμενης μέρας.
Βλέποντας το ταλαίπωρο ξεράδι με τις παραπάνω από 80 χρονών απλωταριές, ατάϊστο, απότιστο, νηστικό.
80-100 κιλά όλα κι’όλα έβγαζε στο στρέμμα, με την άμμο και τον γνεύσιο να μην του δίνουν το παραμικρό.
Δηλαδή τα πάντα.
Ο ορισμός της αμπελουργικής ταυτότητας του νησιού.
Τώρα, τίποτα.
Ποικιλιακός Ερυθρωπός Οίνος, Κούτελα Μυκόνου, Κυκλάδες
Λευκό Ποταμίσι, Κουντούρα, Παριανό
Ανοιχτό κοκκινωπό-ρουμπινί με πορτοκαλί ανταύγειες.
Μαγική μύτη κόκκινων λουλουδιών, βαθιών μπαχαρωδών νύξεων, με αποξηραμένα ερυθρά φρούτα, σαγκουΐνι, κίτρινο δαμάσκηνο, ώριμη φυτικότητα και σωρεία βοτανικού πλούτου. Ορυκτό αναδύεται, μαζί με ξερή γη και αλκοόλ, δαντελένια οξειδωτική πλέξη.
Η γηρασιά κι’η ξηρασιά στο στόμα.
Δεν πειράζει που η οξύτητα δεν το βοηθάει.
Υπάρχει γνήσια ένταση από το συμπυκνωμένο σφρίγος του φρούτου, υπάρχουν χρόνια πατημένα μέσα στο είναι του. Γλυκό, ηδονικό σαφρακιασμένο σταφύλι από τον όψιμο τρυγητό, κατακλύζει γεμάτα και με έντονη αλκοολική δύναμη τον ουρανίσκο. Αιώνια μπαχάρια, αποξηραμένα και φρέσκα κόκκινα φρούτα, ανθική λικερένια επίφαση, ψημμένο λεμόνι, ορυκτά, καψαλισμένα ξερά βότανα, τανικότητα που χαϊδεύει, αλκοόλ, κάμα από το αλκοόλ, ήπια οξειδωτική διάθεση.
Ατελείωτη επίγευση, με διαρκείς αρωματικές επαναφορές, ατελείωτο το αλκοόλ.
Δυνατά, αλμυρά, ”τραβηγμένα” ή και μουχλιάρικα τυριά. Καρίκι Τήνου, μανούρα Σίφνου, γραβιέρα σπηλιάς, ξηροτύρι Σαμοθράκης, Παρχαροτύρ.
Χοιροσφάγια, τσιγαρίδες, τηγανητά αρνίσια γλυκάδια, ξυδάτο λουκάνικο Κρήτης με ολόκληρα κομμάτια.
