O μυχός των γλυκών καρπών.
Το εσώτατο μέρος όπου γινώνει το κεχριμπάρι του σταφυλιού.
Και πιάνεται μέσα στα αμπελάκια με τα ηλιοψημμένα τσαμπιά.
Και αρχίζει μέσα στην κάψα του τρυγητή και τελειώνει μέσα στα χέρια του μάστορη.
Οίνος Ποικιλιακός Λευκός Ξηρός, Κούτελα Μυκόνου, Κυκλάδες
Σερφιώτικο
Βαθύ χρυσαφί.
Ηδονιστική, ώριμη μύτη γινωμένων και μαρμελαδένιων πυρηνόκαρπων και γλυκιάς κολοκύθας, με γερασμένα κίτρινα άνθη και ανθόμελο, μέσα σε ωραίο, ανάλαφρο οξειδωτικό τέμπο. Ευρύτατος ορίζοντας γλυκών ωχρών μπαχαριών, με την βοτανική έκφραση των λιαστών μυριστικών να δείχνει ζωτικό σφυγμό.
Φασιστικά νόστιμο στον μελένιο, ήπια γεμάτο ή και πλούσια μέτριο, κρεμώδη ουρανίσκο, η συνάρτηση γλυκερόλης και σακχάρων τέρπει με επίταση. Υπερώριμα πυρηνόκαρπα, κομπόστα ροδάκινο και κρέμα βερύκοκκου, συναντούν τροπικές νότες από ώριμο κανταλούπε. Άπλετη γλύκα και στο μπαχαρένιο περιβάλλον που ενσωματώνει ηδύτητα από πορτοκαλόχρωμα πεσμένα άνθη, με τα βοτανικά σημεία αδιάψευστα, ενώ μετά τον μέσο ουρανίσκο η ορυκτότητα απαντά στο χαλαρό οξειδωτικό ιδίωμα. Κάτω του μετρίου οξύτητα που όμως δεν το καταστά πλαδαρό, ενώ ούτε θέλω να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν είχε περισσότερη ένταση και διάτρηση που θα δημιουργούσε εκρηκτικές καταστάσεις.
Εξαιρετική επίγευση, με σφοδρή γλύκα και νοστιμάδα, ορυκτή, άτονα ξηροκαρπάτη, μπαχαρένια με στυλάτο βοτανισμό που φέρει ευέλικτα το bitter στοιχείο.
Ιδιαίτερα αλκοολική όμως, και με αναπάντεχη καυστικότητα από το θειώδες.
Προσπαθώ να ανακαλέσω στην μνήμη πιό νόστιμο κρασί από το μικρό οινοποιείο.
Κίτρινα σκληρά λιπαρά τυριά, κατσίκι με κυδώνι και αποσπώμενο δεμάτι θυμαριού, χοιρινό με μέλι και κουμ-κουάτ, φραγκόκοτα με σάλτσα πορτοκαλιού, κουνέλι με δενδρολίβανο και πατάτες στον φούρνο.
