Θάλασσα πλατιά.
Οργίλο ρέμα μαύρο που χύνεται σε ήρεμα κόκκινα νερά.
Όλα τα μπαχαρικά στις αγορές της Ανατολής.
Όλοι οι καρποί από τις λόχμες των δασών.
Το λιλά σεντόνι από λεβάντα στους αγρούς.
Και ο κόσμος πάνω και κάτω από την γη.
Τα φθινοπωρινά φύλλα και το οργωμένο χώμα. Τα μανιτάρια και οι τρούφες.
Και βαθιά στα εδάφη, στα αμαλγάματα των πετρωμάτων.
Η μαγική απελευθέρωση του 2015, που την καρδιά της τροφοδοτούν οι μυθικοί τρύγοι του ’94, ’96, ’00.
Η σπανιότητά της, το 1/6 μόλις της παραγωγής τοu ”απλού” Unico.
Τα αρχαία κούτσουρα στα χωράφια, το εκατονταετές απόσταγμά τους στον καρπό.
D.O. Ribera del Duero, Valbuena, Valladolid, Castilla y León, Ισπανία
Tempranillo 80%, Cabernet Sauvignon 20%
Βαθύ το ποτάμι του χρώματος, άτρωτο, αδιαπέραστο πορφυρό.
Αποτυχία στην περιγραφή των αρωμάτων, σπαράγματα μόνο από τις πρώιμες αράδες.
Η θάλασσά του μέσα μου, με ζεσταίνει, μου δίνει την πεμπτουσία του, την πνοή του.
Παλιό και νέο, ώριμο και φρέσκο, μα όχι, πιό πολύ φρέσκο.
Όχι δυνατή η καταγραφή του όγκου του. Πυκνό, άϋλο, δεν ξέρω.
Τανίνες, ένα με τα πάντα.
Η όξινη γραμμή φωτίζει τον θόλο του ουρανίσκου.
Η μνήμη της επίγευσης, λεπτή, κομψή, μακριά, τα ορυκτά γράφουν.
Οίνος διαλογισμού, όχημα ηδονής.
Κομψοτέχνημα.
Τα δάκρυα στα μάτια του ελαφιού, δεν θα με λυγίσουν, το θέλω μαζί του.
