Χωρισμένο από το Avant Dheune.
Και η πλαγιά έπεσε αμετάκλητα από το ρέμα.
Δεν το πειράζει που κοιτά από κάτω το ακριβοθώρητο Volnay.
Το Pommard, γεμισμένο με την δύναμη τού αργίλου και τού σιδήρου, έχει δημιουργήσει την δική του φράξια.
Pommard 1er Cru AOC, Meloisey, Côte d’Or, Βουργουνδία, Γαλλία
Pinot Noir
Βαθύχρωμο σαν Pommard, στα όρια τού βαθέος ρουμπινί, με μιά δυσδιάκριτη διαπερατότητα.
Όμορφη κλάση στην μύτη, που προοιωνίζει για πλούτο παρά φινέτσα. Μιά πολύ αρεστή, γλυκιά φυτικότητα, περιβάλλει με φύλλα συκιάς και μαρμελάδα μαύρου σύκου το φρούτο. Κόκκινο, αν και ρέπει σε σκουρότερες εκδοχές εκείνο, προδίδει κεράσια, σμέουρα και πολύ μακρινά, strawberry purée. Καραμελωμένες οψιόν του, γίνονται επίσης δεκτές. Αρώματα από μελανά και μπλε λουλούδια, ωραίο στήσιμο στο βαρέλι που ακούει σε γλυκά μπαχάρια, ποιοτική κουβερτούρα και καφέ, λίγο Crème de Cassis και Cranberry liqueur, δίνουν ψευδεπίφαση γλύκας.
Το τρίπτυχο σμέουρου, κερασιού και αρκετά πιό πίσω, φράουλας, χτυπάει με ευδαιμονία και εγκυρότητα στο στόμα, χωρίς να αποκλείονται τα υπόλοιπα αρώματα. Στον πολφώδη, πλήρως γεμάτο ουρανίσκο, υπάρχει πλούτος όπως προδίκασε η οσφρητική καταγραφή, αλλά δεν υπάρχει περιττό βάρος. Για την ελαφράδα αυτή μεριμνούν ο πηλός με τις σιδηρούχες γραμμές εντός του, προσδίδοντας ορυκτή άνωση. Η οξύτητα σε καλά φεγγάρια και επίσης σε ανατασιακή τροχιά, δεν έχει σημασία αν εκλαμβάνεται ως μέτρια ή λίγο πιό πάνω -που είναι-, η ουσία είναι ότι διαβάζει έκτακτα το φρούτο αποτιμώντας λεπτομέρεια. Είναι πολύ νόστιμο, χαριτωμένο, χωρίς να σπρώχνεται από αδυσώπητες εντάσεις, το δε βαρέλι ξέρει καλά την δουλειά του δρώντας παρασκηνιακά αλλά με την σωστή επίδραση. Οι τανίνες σχεδόν ξεχάστηκαν να αναφερθούν, δείγμα της υπέροχης γεωμετρίας του κρασιού, κυμαινόμενες σε μέτριο, αφανές ύψος.
Μακρά επίγευση, γραμμική με ορυκτές πτυχές, δίνοντας εκτός από τις εικόνες του φρούτου και του βαρελιού, μικρά λουλακένια τμήματα μαζί με το μπλε-μωβ ανθικό πλαίσιο και τα λικερένια στοιχεία. Μιά όξινη φωτεινότητα από cranberry που τα διαπερνάει, δείχνει το πραγματικό ύψος της οξύτητας.
Μην ξεχνάτε, ότι τα καλά Pommard θέλουν την δεκαετία τους για να ανοίξουν ευχάριστα, γεγονός που τα έκανε λιγότερο ευπώλητα από τα πιό φινετσάτα παραδιπλανά Volnay.
Κανένα πρόβλημα από την ρουστικιά μέχρι και το πιό εκλεπτυσμένο. Έτσι, καπνιστές παντσέτες με πατατοσαλάτα, χωριάτικα λουκάνικα, ακόμα και Ελασσονίτικο, μπορούν άνετα να βρουν ένα Bourguignon, ένα φιλέτο πάπιας με σάλτσα κερασιού, ένα κοκκινιστό κριθαράκι με μοσχαρίσια μάγουλα, έναν κόκκορα Marchant de Vin. Σκληρά κίτρινα τυριά, ασφαλώς.
