Η καρκινική επιγραφή της Λευκάδας.
Το αντίστροφα διαβαζόμενο, μονοζυγωτικό της δίδυμο, απαντάει πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα βορειοδυτικά σε ένα αρχέγονο γονεϊκό κάλεσμα, που την έβγαλε από την ίδια μήτρα. Το ταυτόσημο Βερτζαμί, παιδί των Ιόνιων και δυτικών άκρων του Ελλαδικού χώρου, ξέρει περισσότερα από οποιονδήποτε γιά τον όμαιμο δεσμό του με το Κυπριακό του είδωλο στον καθρέφτη.
Ξέρει επίσης, πως είναι δύστροπο του κερατά.
Και τα χούγια της οικογένειας, δεν κρύβονται.
ΠΓΕ Πάφος, Κάθηκας Πάφου, Κύπρος
Λευκάδα
Μέτριο και παραπάνω ρουμπινί.
Ιδιότυπη μύτη κόκκινων και λίγο σκουρότερων φρούτων του δάσους, αισθητά μπαχαράτη, διαθέτοντας καψαλισμένα στοιχεία που μπορεί να σχετίζονται είτε με το βαρέλι, είτε με την οινοποίηση. Απειροελάχιστη φυτική νύξη και αντίστοιχης χαμηλής έντασης δερματική νότα, με μικρή διαφυγή από βερνίκι να συμπληρώνει.
Με ελαφρά πιό μπροστά το κόκκινο φρούτο μάλλον κερασιού και φραγκοστάφυλου, συνεχίζει να επιδράται στον σχεδόν γεμάτο ουρανίσκο από το καψαλισμένο θέμα, έχοντας αμείωτη μπαχαράτη εισχώρηση. Εξισορροπιστική οξύτητα ακολουθάει την γενικότερη ήπια ένταση, γιά ένα σταφύλι που δεν φημίζεται γιά την αβρότητά του, ενώ το φυτικό στοιχείο είναι φανερά πιό επιδραστικό στο στόμα, προβαίνοντας σε bitter στίξεις. Οι τανίνες επιδεικνύουν στυπτικότητα κάνοντας γωνία, συμπλέοντας με εκείνες του βαρελιού σε μιά πράσινη ρότα κάπως άκομψη, εξαφανίζοντας την δερματική εκδοχή, με το αλκοόλ να ακούγεται παραπάνω από θερμό.
Μέτρια και κάτι επίγευση, πολύ μπαχαράτη, ιδιαίτερα bitter και φυτική, συντάσσεται με τον τανικό σχηματισμό δημιουργώντας αρκετή πίκρα εις μακρόν. Το αλκοόλ συνεχίζει να απασχολεί με την έξαρσή του, έχοντας έτερο θειώδες κάψιμο στο βάθος του οισοφάγου αυτήν την φορά.
Η τρέχουσα εσοδεία από το οινοποιείο.
Χοιρινό με σπανάκι, μοσχάρι με φασολάκια, γενικώς κιμάδες και ψητά της ώρας, αρνάκι με αγκινάρες.
