Αλμπενί.
Μεγιστοποιός υπόκρουση.
Η υπόηχη δύναμη τής παλαιότητας.
Τα αμπάρια της Γης δονούνται από τα αρχαία ριζώματα.
Η χαλκέντερη προσωπικότητα του παλιού Κουμαριανού αναδύεται μεγαλόπνοα.
Ερυθρός Ξηρός Ποικιλιακός Οίνος, Στενή Τήνου, Κυκλάδες
Κουμαριανό / Κουμάρι
Ανοιχτό προς μέτριο ρουμπινί με αμυδρή ιώδη ανταύγεια και ήπια διαπερατότητα.
Σικάτη μύτη φινέτσας, που καταδεικνύει απερίσπαστα κόκκινο. Κεράσια σε μεγάλο εύρος ποικιλιακών παραλλαγών, δαφνοκέρασα -που δεν είναι κεράσια-, μαραμένα βύσσινα, και στο τέλος τού γινώματός τους ώστε να είναι γλυκά, ναι, κούμαρα. Η ανθική ομπρέλα είναι σαγηνευτική αφού τα ζουληγμένα νωπά ροδοπέταλα αλλά και το βάμμα τριαντάφυλλου δίνουν τον τόνο, αποσπώντας όλη την προβολή από τα υπόλοιπα ερυθρά αγριολούλουδα και τον ξερό ιβίσκο. Υφέρπει κάτι απροσδιόριστα φυτικό. Ποιοτικές εκφράσεις καφέ, σοκολάτας και πολλών γλυκών μπαχαριών, που σκιαγραφούν το σιγανό τρίμηνο βαρέλι. Ξηροκαρπάτη εκδοχή, κυνόροδο.
Βαθύτατα, αβίαστα, ευθύβολα νόστιμο στο στόμα, το χάρισμα των παλιών απλωταριών είναι έκδηλο. Υπέροχο ζύγι στο μετρίου βάρους ουρανίσκο, εκεί όπου η ελαφράδα είναι εξαιρετικά αβανταδόρικη αλλά παράλληλα βιώνεται μία εσωτερικότητα, μία άδηλη, ραφινάτη συμπύκνωση από τίς φτωχικές αποδόσεις των εβδομηντάχρονων οφιοειδών πρέμνων, που τού δίνουν μιά λατρευτικότητα και κάτι το ξεχωριστό. Από τις περιπτώσεις που παραβλέπεις τίς εργαστηριακές μετρήσεις γιά να αφιερωθείς και να εμβαθύνεις στα μύχια ακούσματα ενός οίνου, όταν η οξύτητα δηλεί με την ακατάληπτη γρανιτώδη ορυκτή γλώσσα των σπαργάνων τού τόπου, πως έχει σθένος. Η αποκαλυπτική της διαδρομή πάνω στην οργανοληψία τού φρούτου, ενέχει αδιανόητη λεπτομέρεια, αφού νιώθονται όλα κανονικά στον ορίζοντα τής αρωματικής γευστικότητας. Λεπτοφυείς, εξαιρετικής κοκκομετρίας μετρίου ύψους τανίνες, βάζουν την ιδανική πινελιά για την αιθερικότητά του. Πολύ μεγάλο βάθος γι αυτό το κρασί, ενώ η ένταση χτυπάει από κρυφές γωνίες, έσωθεν.
Μακρά πολύ, κάργα απολαυστική επίγευση με πολύ σοβαρή πολυπλοκότητα και βασαλτική και γρανιτική ορυκτή διάθεση, με ιδιαίτερα θερμή όμως επίδραση τού αλκοόλ. Τελικά, εκείνη η αδιευκρίνιστη φυτική νότα γίνεται απολύτως αναγνώσιμη, ως μέρος της αναπόσπαστης φυσικής γευσιγνωστικής τοποθέτησης ενός δαφνοκέρασου, τόση είναι η λεπτομέρεια και ο διαφωτισμός εδώ. Σε ένα φευγαλέο πέρασμα και νανοΐχνος, η ακατανίκητη τσίκνα από καπνιστό guanciale φεύγει, αφήνοντας μεγάλη μπαχαρώδη εμπλοκή με σκούρους καφέδες και κουβερτούρα.
Με πιπεράτα τυριά όπως ένα αρσενικό Νάξου, θα είναι σούπερ, φοβερό όμως ήταν με τα spicy λουκάνικα Τζουμαγιάς τού Παναγιωτάκη, με πατημένες baby πατάτες με ρίγανη. Έχει αρκετή κράση για να μην κάνει πίσω με τυλιχτή παντσέτα με μπούκοβο, πράσινη πιπεριά και Φλωρίνης, με πάστα σκόρδου, ενώ λατρεύει αρνί και κατσίκι. Φασόλια φούρνου με καπνιστή πάπρικα και σκόνη Ajika με ακροκώλιον τού Στρεμμένου, αφήνει τίς καλύτερες εντυπώσεις.
