Σιδηρά παρακαταθήκη.
Οι σφραγισμένοι πάπυροι των Σοφιανών.
Ο κώδικας που περίμενε γιά ευλαβή αποκρυπτογράφηση.
Και η ντιρεκτίβα έγραφε για απαρέγκλιτη υπομονή τριών ημερών.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Montepulciano
Βαθύ ρουμπινί με ιώδεις ανταύγειες.
Εκφραστική μύτη με πληθωρικές πτυχές, σίγουρα παραπέμπει σε κάτι ρωμαλέο και σφριγηλό. Μικρά αλδεϋδικά περάσματα με βερνίκι, φέρνουν στον προσκήνιο μουλιασμένα σε αλκοόλ μελανά άνθη, ενώ η πυρήνας αναδύεται με ισχύ και σφιχτό περιτύλιγμα: κόκκινα και μαύρα φραγκοστάφυλα, σαμπούκο και blackberry, καταλύονται από πουρέ βύσσινων και κερασιών που εισχωρούν ερυθρωπά. Κατεργασμένο δέρμα σε χαμηλή ανάγνωση, μελάνη, ιώδιο και μαύρο ορυκτό, συγχρονισμένο βαρέλι που δίνει κουβερτούρα, κέδρος αντιποιείται βοτανικά μέρη, πιπέρι και περισσότερο αγριωπά, παρά γλυκά μπαχάρια.
Η ευλογία της υπομονής, μιά πανανθρώπινη υποτιμημένη αξία, ένα πρακτικό και χρηστικό σενάριο γιά τον ουρανίσκο. Τρίτη μέρα, το κρασί μετεξελίχθηκε σε κάτι ζωτικό, με δυνατό παλμό, κράση, και κυρίως άφθονη, ζουμερή νοστιμιά, από το σκληρό, άτεγκτο προσωπείο του ανοίγματός του. Πολφώδης, γεμάτος ζουμιά σαρκώδης όγκος, που όμως δεν πατάει γερά στην γεμάτη περιοχή, πληθωρικά μέτριος του ταιριάζει απόλυτα. Η πράσινη θαρρείς δροσιά από την τριζάτη οξύτητα που πλημμυρίζει με φρεσκάδα από το 3,35 pH και 7,3 g/lt τρυγικό, μη διορθωμένα for sure, προβάλλει τα βύσσινα και να ξινά Τραγανά Εδέσσης σαν διακορευτή και επιβαλλόμενη αρχή του υπόλοιπου σκουρόχρωμου φρούτου. Οι ισχυρές τανίνες σίγουρα ζητούν χρόνο, αλλά δεν σμπαραλιάζουν τα ούλα και τα δόντια, δείγμα καλής μέριμνας και δουλειάς. Η φυτική γραμμή που διαπερνάει χαμηλά, δεν κρίνεται ανησυχητικά άγουρη, ενώ στην επαφή της πρώτης μέρας δεν ενθουσίασε. Πιπεράτο, ορυκτό, με τα ξινά του σε δαιμονιώδη φόρμα να παρασύρουν και πικάντικα βοτάνια σαν αίσθηση, ο οίνος διακατέχεται από συντεταγμένη ένταση και ενέργεια.
Μακρά, ανεκτά στυπτική επίγευση χωρίς τραχιά σκαλώματα, με την ορυκτή βάση να συνεργάζεται με τα ξινά, και τελικά με το γλυκόξινο φρούτο, γιά να δώσουν ανάταση και να υπερσκελίσουν τα θερμά μέρη του αλκοόλ του κρασιού. Πιπεράτη αρκούντως, με τα βοτανικά και πικάντικα φυτικά σημεία να δίνουν τον αρεστά ξινούτσικο οβολό τους στο όξινο περιβάλλον, αφήνοντας λίγες υπόνοιες γλυκού δέρματος.
Οι όχι αβανταδόρικες σημειώσεις της πρώτης μέρας του τύπου ”ακόμη ένα άγουρο και ανέτοιμο κρασί από τον Παπαργυρίου”, διεγράφησαν από την οργανοληψία της τελικής τρίτης ημέρας.
Αφουγκραζόμαστε το κρασί. Νιώθουμε τι έχει να πει. Ακολουθούμε εμπειρία, κατάρτιση αλλά κυρίως ένστικτο και αισθητήριο, γιά να ακούσουμε τις υποδείξεις του σαν να πρόκειται γιά έλλογο και πνευματικό ον. Και κείνο μας ανταμείβει.
Θέλω σιγουριά γιά την φουριόζα νιότη του στο τραπέζι, και αυτό μπορεί να μου το δώσει μόνο μιά πλέουσα στο αίμα βοδινή σπαλομπριζόλα, μιά picanha, ένα tomahawk ή ένα porterhouse steak, μιά Bistecca Fiorentina, με τις ίδιες raw συνθήκες. Καλή εναλλακτική, φασόλια γίγαντες φούρνου, με ντοματένια πιπεράτη σάλτσα και πικάντικα λουκάνικα.
