Το μουράγιο του Αποσπερίτη.
Τρεμοπαίζουν οι λυχνίες της ασετυλίνης.
Και λίγο φως, δεν μπόρεσε να μαζευτεί πάνω του.
Το παλιό αμπέχονο τού λοχία με τα ξεφτισμένα γαλόνια, αφέθηκε σε μιά τύχη αβέβαιη -όχι όμως στα Ομαλά.
Στα πεντακόσια ογδόντα μέτρα ψηλά, και μέσα από τα λαμπυρίσματα του ασβεστόλιθου μέσα στο κοκκινόχωμα τού Λάκκου Κάμπου, το Τσαούσι παίρνει την ακτινοβολία που τού αξίζει.
ΠΓΕ Πλαγιές Αίνου, Μηνιές Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Τσαούσι
Ανοιχτό λεμονί.
Παραληρηματική ιδιοσυχνότητα στην μύτη, που εστιάζει φανατικά στο ροδάκινο με την λευκή σάρκα και το νεκταρίνι. Γύρω από αυτόν τον μανιώδη την επιμονή, άξονα, πουρές, ποσέ εκδοχή, σιρόπι, κρέμα, αλλά ακόμη και sorbet και sherbet, δίνουν σε αυτά τα δύο φρούτα μιά απίστευτη ολιστικότητα. Λευκά κεράσια Αρχαγγέλου και pineberries, αντιστίκτουν στην πρότερη κυριαρχία. Άσπρα λιπαρά λουλούδια συνδράμουν στο έργο, ενώ η φαντασιακή αντανάκλαση τής γλύκας είναι αδύνατον να αποσοβηθεί, αφού η δεκάμηνη παραμονή των οινολασπών στην δεξαμενή έχει εκτινάξει την γλυκερόλη αλλά και τους πολυσακχαρίτες. Το ίδιο και το ζυμαρένιο στοιχείο που αποδίδει μαγιά μπύρας και αρτοποιΐας. Σαν από ψηλά, και σαν οιονεί κατασβεστικό τής ηδείας αίσθησης, έρχεται ο υψηλός ορυκτός τόνος, ενώ η κομψή spicy θεματική με το μαχλέπι και την σκόνη σαλεπιού, περιέχει ντελικάτα βοτανικά μικροΐχνη.
Βαρύ, επιβλητικό στυλ στον ουρανίσκο, που αποδιώχνει την φρεσκάδα για να εμμείνει στο πάχος, το λίπος και τον κρεμώδη πλούτο. Στον σαρκώδη, γεμάτο όγκο, τα 2,6 g/lt σάκχαρα είναι εμφανή, όχι τόσο ως προς την γλύκα, όσο ως προς την αισθητηριακή κατεύθυνση προς κάτι μπαρόκ. Παχύ, πυκνό, δεν υποπίπτει ωστόσο ούτε στιγμή στο ολίσθημα τού να γίνει μπουχτιστικό, λιγωτικό ή ανιαρό, και υπάρχουν λόγοι γι αυτό. Από την μία η ανήσυχη οξύτητα αναπτερώνει δραστικά με την αμοιβαία συνδρομή τού ορυκτού παράγοντα, από την άλλη η ίδια της διαβάζει και αποδίδει εξαίρετη λεπτομέρεια στο φρούτο, και κείνο με την σειρά του ανταποδίδει με την εκπληκτική, ξεχωριστή ταυτότητά του, όπως ακριβώς και στην μύτη. Ωραία ένταση, και η νοστιμιά είναι από κείνες που μένουν, αφενός γιά την μοναδικότητά της στην γευστική μνήμη, αφετέρου για το πόσο καλά χειρίζεται το τρυφηλό, πλουτοκρατικό μοντέλο της.
Καλή σε μήκος επίγευση, ελαφρώς πάνω από μέτρια σε μήκος, ιδιαίτερα θερμή από το αλκοόλ. Και πάλι πολύ λίπος και πολύ ζυμάρι, όπου τα πιό σπιρόζικα εδώ πιπεράτα στοιχεία μπαχαριών και βοτάνων, μαζί με την ορυκτή γραμμή, φροντίζουν να μην γίνονται καπελωτικά τα πρώτα. Το θειώδες, καραμπίνα.
Η τρέχουσα εσοδεία, αλλά αποκλειστικά από το οινοποιείο στο οποίο οι μόλις 1400 φιάλες καταλήγουν.
Μιά ιστορική αναβιωτική προσπάθεια, από την Gentilini που πρωτοοινοποίησε την ποικιλία το 1984.
Σκορπίνα bianco, θα ήταν ο ιδανικός ψαροσυνοδός, στην ίδια συχνότητα ένας σαλούβαρδος με χυλό κρεμμυδιών όπως φτιάχνουν την συνταγή οι Αγιορείτες, ένα χριστόψαρο με βελουτέ περασμένη στο μίξερ μπουγιαμπέσα του, ένας ροφός μπουρδέτο, ένα Cacciucco. Δοκιμάστε γίδα με πουρέ τραχανά, χοιρινό με σάλτσα μπεαρνέζ, κοτόπουλο με βούτυτο και χμέλι σουνέλι, παχιά ζυμαρικά με κρεμώδεις λευκές σάλτσες ή λιωμένα τυριά.
