Κακιασμένες ώρες.
Η στιγμή που τραβάς απ’το Ξινόμαυρο.
Και ξηλώνεις βίαια την ψυχή μέσα απ’τα σωθικά του.
Και το ροζέ, είναι πλέον μια διεκπεραιωτική τυπολογία.
ΠΓΕ Ημαθία, Φυτιά Ημαθίας, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Μέτριο προς βαθύ σομόν.
Σαν παλιά δωριά, η αρχετυπική διάσταση της μύτης φέρνει το γλυκό του κουταλιού ντοματάκι σε εκπληκτική αληθοφάνεια, όπου μαζί με το μπόλικο σιρόπι του είναι λες και το γεύεσαι. Σιρόπι βερύκοκκου ανοίγει τον δίαυλο του πορτοκαλί, με λικέρ κουμ-κουάτ αλλά και σαγκουΐνι, να γίνονται άξιοι συνεχιστές. Διάσπαρτες βοτανικές και φυτικές νότες επιβεβαιώνουν την λούπα στον χρόνο, γερασμένα πορτοκαλί ανθάκια στο φόντο μαζί με γλυκά αλλά και πικάντικα μπαχάρια, σε μιά πολύ ωραία οσφρητική παράσταση, που όμως προϊδεάζει γιά τα μελλούμενα.
Στο στόμα, όλος αυτός ο σιροπιαστός κυκεώνας, μεταβιβάζει γλύκα και πάλι γλύκα. Γεμάτος όγκος, έμπλεος ηδύτητας και πλήρως απονευρωμένος από κάτι που πιθανόν να κρατούσε εντασιακά μπόσικα, παραδίνεται στην τρυφή αμαχητί. Χαλαρές, πολύ ήπιες τανίνες και το φρούτο δίνεται σε γευστική αντιστοιχία πλην όμως ελλιπές σε ενέργεια και τονισμό, κάτι στο οποίο συνεισφέρουν και τα χαμηλά αισθητηριακά ποσοστά της οξύτητας, που από βία μέτρια θέση δεν μπορούν να σηκώσουν τέτοιο βάρος. Μένουν τα υπαρκτά ορυκτά σημεία αλλά και το χαμηλό -μόνο στα χαρτιά όμως- αλκοόλ να σηκώνουν δειλά σημαιάκια ανάτασης, γιά να τα κατεβάσει πάραυτα η θειώδης παρουσία.
Μέτρια, ορυκτή επίγευση από έναν μέσο ουρανίσκο που αδειάζει σχετικά σύντομα, και έχουμε πλέον την σιροπένια γλύκα να δέχεται ξινούτσικες φυτικές και βοτανικές νότες προς αντίταξη, αλλά εις μάτην, με το θειώδες να θερίζει.
Εξαιρετική προσοχή στο pairing.
Πάμε σε πορτοκαλί τυριά με αγελαδινή γλύκα και όχι μόνο, όπως Devonshire Red, Maroilles, Sparkenhoe Red Leicester, Pavé du Nord, Petit Munster και τέτοια. Ριζότο παντζαριού και χοιρινός λαιμός με chutney λωτού είναι μιά καλή εναλλακτική.
