Το Σαββατιανό στην κοιλάδα.
Η ταυτοσημία μιάς πολύπαθης ράτσας.
Η Κοντούρα, που δεν φοβήθηκε το αλισβερίσι με την βελανιδιά.
Τα χούγια της, που την θέλουν να καβαλά νηφάλια τις χρονικές ράγες.
ΠΓΕ Θήβα, Άσκρη Βοιωτίας, Στερεά Ελλάδα
Κοντούρα (Σαββατιανό)
Μέτριο χρυσαφί.
Σημαντικό ορυκτό ανάβλυσμα, με εγγύτερα αρχικά τον τόνο του βρεγμένου μαλλιού, που καταβάλλεται καθ’οδόν από τον πετρόλ παράγοντα. Ήπιο βανιλάτο εκτόπισμα που συμπορεύεται με ωχρά μπαχάρια και γερασμένα κίτρινα άνθη, ενώ το κίτρινο φρούτο, δεν έχει υποβαθμιστεί ακραιφνώς προς το μαγειρεμένο, παρά μόνον εκφέρει μαρμελάδα κυδώνι, ενώ πολύ άνευρο βοτανικό σημείο δίνεται τσιγκούνικα.
Ανθόμελο και κερήθρα δίνουν στίγμα.
Ένα δυναμικό κιτρώδες ρεύμα στο στόμα, αναζωοπυρώνει με εσπεριδοειδή κλίμακα μιά πιτσιλιά φρεσκάδας στον λιπαρό πυρήνα του μελένιου κίτρινου φρούτου, απαύγασμα της καλής οξύτητας, που από μέτρια θέση, δίνει ζωτικότητα στον γεμάτο όγκο. Μπαχαράτοι, βανιλάτοι και ορυκτοί, ελαφρά πετρόλ συνδυασμοί, βρίσκουν ελαχιστότατα βοτανικά απαντήματα, και μαζί με γλυκερολικό πάχος, δένουν το σύνολο.
Πολύ καλή επίγευση, μπαχαράτη και ορυκτή, όπου το γλυκερολικό λίπος του μέσου ουρανίσκου, μετατράπηκε σε ηδύτητα κρέμας λεμονιού που την τελειώνει απολαυστικά και σιροπένια, με το θειώδες να βολτάρει ακόμα.
Αναμφίβολα γαστρονομικό, μην το φοβηθείτε με τίποτα εξόν βαριά κουζίνα με υπερπληθωρικές σάλτσες. Ψάρια και πολύπλοκες θαλασσινές μαγειριές, λευκά ριζότο και πάστα, πουλερικά αλλά και τετράποδα λευκά κρέατα.
