Διά της αρχαιότροπης οδού.
Και με το ταβάνι του προς αναζήτηση.
Ο Ροδίτης συνεχίζει την άνιση μάχη του, γιά την αναγνώρισή του αφενός σαν ενός ”κανονικού” σταφυλιού -ναι, απ’αυτά που κάνουν κρασί-, αφετέρου σαν ένα από εκείνα, που παρότι όχι προικισμένα με κραυγαλέα ταυτοτικά χαρακτηριστικά, γίνονται ο αναμεταδότης του τόπου και του τρόπου.
Στην προκειμένη περίπτωση ο τρόπος, που μεταφράζεται σαν αρχαιοελληνικού τύπου αμφορέας κατά πως μας πληροφορεί η ετικέττα, δείχνει πόσο καλά μπορεί να κάνει αυτήν την δουλειά.
Οίνος Ποικιλιακός Λευκός Ξηρός, Βαρειά Τροιζηνίας, Πελοπόννησος
Ροδίτης Αλεπού
Μέτριο χρυσαφί.
Ευωδιαστή, ποιοτική μύτη ώριμων κίτρινων φρούτων, με αμυδρή υποψία τροπικών και απαλά λευκά μπαχάρια, μαζί με γερασμένα ωχρά άνθη. Βούτυρο, νουγκάς, μέλι λεμονιάς, γήινοι ορυκτοί τόνοι με όμορφο βοτανικό κατευόδιο.
Άρτια συγκρότηση στο στόμα, με την συμπύκνωση των σαραντάχρονων πρέμνων να εμπεριέχει την μεταβίβαση του ηφαιστιακού εδάφους στον ουρανίσκο, και να δίνει την εκδοχή ενός σοβαρού, Δωρικού λευκού, που το τρίμηνο πέρασμα και ζύμωση από παλιό πιθάρι, του έχει προσδώσει λίπος, αλλά έχει συγκρατήσει τον όγκο στον μέτριο.
Ώριμο κίτρινο ανθικο φρούτο με ήπια ανοιχτόχρωμα μπαχάρια και πολύ καλής στόφας βοτανικό φινίρισμα, και τις πηλώδεις αναφορές να συνωστίζονται με ορυκτά ρινίσματα, με το ζύγι της οξύτητας στο μέσον.
Ελαφρύ πέρασμα από παραφίνη και κερί, αμυδρή μελένια στίξη και αφανής ξηροκαρπάτος χαρακτήρας, γιά ένα πολύ γοητευτικό σύνολο, που αν είχε ένα κλίκ έντασης ακόμα, θα είχε εκτοξευθεί ποιοτικά.
Ικανοποιητικότατη επίγευση, σχεδόν μακρά, ορυκτή, μπαχαρένια, ξηροκαρπάτη και ευγενικά βοτανική, με το αλκοόλ ελαφρά πιό πρόδηλο και ένα τσιμπηματάκι από το θειώδες που δεν ενοχλεί.
Μόνον 500 φιάλες.
Απαλό, ποιοτικό φαγητό, χωρίς μεγάλες εντάσεις,
Γεμιστοί κολοκυθανθοί με ανθότυρο, παέγια θαλασσινών με κρόκο Κοζάνης, σωταρισμένα κυβάκια πατάτας με μανιτάρια, ξερό κρεμμύδι και βότανα, φιλέτα μπακαλιάρου με τραγανιστή κρούστα ξηρών καρπών, βούτυρο και σπανάκι.
