Όταν κοιτάει από ψηλά.
Όταν το υψόμετρο του δίνει την δυνατότητα να είναι πιό στακάτο.
Σαν οι ορεινοί αέρηδες χαϊδεύουν καλύτερα τις φυλλωσιές του, και οι καρποί ροδίζουν αλλιώτικα εγγύτερα στον ήλιο.
Και εκείνο, επιλέγει την ελαφρά πιό όξινη οδό της αμεσότητας, από την ένδυση των υπόλοιπων ροζέ της υπερβάλλουσας αρωματικής κατηγορίας.
Οίνος Ροζέ Ξηρός, Ελίκη Αιγίου, Πελοπόννησος
Μαύρο Καλαβρυτινό 80%, Syrah 20%
Μέτριο και λίγο παραπάνω, ροζ-σομόν με πορτοκαλί και τριανταφυλλί ανταύγειες.
Στην μύτη, δεν αποφεύγει το αρωματικό κρεσέντο, μόνο που εκείνο έρχεται στρωτά, και εκδηλώνεται μπαχαράτα και με άγουρα κόκκινα φρούτα και γινωμένα πορτοκαλί πυρηνόκαρπα, αλλά και εσπεριδοειδή που κλείνονται εντός ανθικού περιγράμματος άγριων ερυθρών λουλουδιών, και ενώ έντονη βοτανική αιχμή κάνει ό,τι μπορεί γιά να μην λησμονηθεί η παραμονή της στο κάδρο. Μαρμελάδα καρπούζι δίνει επίφαση γλύκας.
Ωραίο στο στόμα, όσο πρέπει γλυκό γιά να το μπαλαντζάρει η ενεργητική οξύτητα, που αναλαμβάνει και την δουλειά να τρυπήσει και τον λιπαρό όγκο του γεμάτου σώματος, αλλά και να θέσει τα εσπεριδοειδή σε πρόκριμα, με ροδόχρωμες και κίτρινες εκφάνσεις τους, έναντι του ανθικού άγουρου κόκκινου φρούτου και των πορτοκαλί πυρηνόκαρπων. Η ευρεία μπαχαράτη περίβολος συνεχίζει ως έχει, με την βοτανική στίξη αρκετά πιό δυσανάγνωστη πλέον να φλερτάρει με μιά αναλαμπή πράσινου φρούτου, ενώ υπάρχουν αμυδροί ορυκτοί υπαινιγμοί. Τανίνες απαλές, αδιόρατες.
Μέτρια επίγευση, αμιγώς εσπεριδοειδής εδώ, με χαλαρό ορυκτό τέμπο να διασκελίζει ανάμεσα στα ανθικά αρώματα και τα γλυκά μπαχάρια, με πρόσληψη του θειώδους.
Θαλασσινά και ψάρια, με τηγανητό καλαμάρι και ψητό χταπόδι, αλλά και μπαρμπουνάκια και κουτσομούρες, να είναι πιό ψηλά από τα υπόλοιπα, τα οποία δεν θα αφήσει εκτός διαμετρήματος.
Κόκκινα θαλασσινά ριζότο αλλά και πάστα αλά βόνγκολε, ίσως και λαδερά, ενώ η χαμηλόβαθμη φύση του, του δίνει αβάντα και σαν απεριτίφ.
