Πρώϊμος κύκλος.
Τ’Αυγουστιάτικα σταφύλια στις αμμούδες.
Η πρωτογενής Παριανή ύλη, ζήτησε περισσότερο φως.
Σε ένα ατσάλινο ενδιαίτημα, το αυτόχθονο βιός των Κυκλάδων αναδύθηκε σε έναν καινούργιο αφρώδη κόσμο.
Ποικιλιακός Ροζέ Αφρώδης Οίνος, Παροικιά Πάρου, Κυκλάδες
Μαντηλαριά 50%, Μονεμβασιά 50%
Μέτριο ροζουλί-σομόν με έντονη ιώδη ανταύγεια.
Easy come, easy go, για τον αφρισμό που προσπερνάται γρήγορα, αφού την σύντομη αφριστική επιφάνεια ακολουθεί μιά άτονη και εξίσου σύντομη, αραιά φυσαλιδούχος δέσμη διάσπαρτων κορδονιών, με τεμπέλικη διαδοχή. Μην περιμένουμε όμως και πολλά από charmat.
Ανάλαφρη και ιωδιούχος, η μύτη μεταφέρει μιά ενδιαφέρουσα συγκυρία από ροζουλί και λιλά άνθη, αγγίζοντας ακόμα και όψεις λεβάντας αλλά κυρίως λουλακιού, προσδίδοντας αίσθηση καθαριότητας μπουγάδας ασπρόρουχων. Τα άγουρα κόκκινα φρούτα είναι πειστικά και εκφραστικά, θυμίζοντας πρώϊμες, αγίνωτες -άρα και μη αρωματικές- φράουλες και cranberries, λευκά κεράσια κρατάνε το μπαλάντζο μαζί με άσπρα δενδρόμουρα. Το ραφινάτο βοτανικό πέρασμα διαδέχεται ένα αρκετά σπιρτόζικο μπαχαράτο περιβάλλον, που όσο εμβαθύνει ο δοκιμαστής, τόσο πιό πολύ τείνει πιπεράτο.
Η κύρια τροχοπέδη των περισσότερων αφρωδών, εδώ, στον ουρανίσκο, υπερπηδάται με επιτυχία. Τίποτα γλυκατζουρίστικο δεν ισχύει, και παρότι τα νούμερα της όξινης διαβίβασης στο γευστικό γίγνεσθαι ανησυχητικά -αφού 3,14 pH και 6,9 g/lt τρυγικό γιά να καταφέρουν 5,9 γραμμάρια το λίτρο σάκχαρα, δεν τα λες και ενθουσιώδη-, η πραγματικότητα τα καταρρίπτει. Στο ελαφρύ προς μεσαίου όγκου σώμα, μπορεί να μην δέχεσαι βιτσιές αυστηρότητας και νεύρου, αλλά το φρούτο δίνει νοστιμιά όντας αρκούντως φρέσκο, και μαζί με την διοξειδική προσθήκη αλλά και τα ήπια ορυκτά σημεία, βαίνει νικηφόρα προς την δροσιά, ένεκα και του 11,8 % αλκοόλ. Τα μετά του μέσου ουρανίσκου δε, εσπεριδοειδή κλιμάκια, υπερτονίζουν την προσπάθεια της οξύτητας να καταχωρηθεί ως ζωηρή και ζωογόνα. Οι δύσκολες τανίνες της Μανδηλαριάς, εδώ απλά δείχνουν ένα μικρό κλάσμα χωρίς αντιαισθητικά φαινολικά σκαλώματα, ενώ τα βότανα και τα μπαχάρια εμπλέκονται μαζί με λεμονάτα ξύσματα για να δώσουν πιπεράδες.
Μετρίου και λίγο παραπάνω μήκους μήκους επίγευση, και η τανική στίγγλα της Μαντηλαριάς, εδώ χτυπάει περισσότερο πόδι, δίχως όμως κάποιο στρυφνό στέγνωμα. Τα οξέα κάνουν δουλειά, αφού όλο και περισσότερο διαδίδουν την εσπεριδοειδή φωνή μέσα στο άγουρο κόκκινο φρούτο, τα βοτανικά και μπαχαράτα ίχνη, εμφανώς πικάντικα μαζί με τις ξυσμάτινες υποδοχές, ενώ το πράσινο και Oolong τσάϊ είναι εντυπωσιακά.
Πραγματικά καλή προσπάθεια απόδοσης του Κυκλαδίτικου ήλιου σε αφρώδες, σε μιά τιμή αρκετά δελεαστική, χωρίς όμως να αποτελεί κελεπούρι.
Καθόλου άσχημο σαν απεριτίφ, αλλά η πραγματική του δύναμη είναι στο τραπέζι. Σπουδαίο αντι-λευκό, θα αντικαταστήσει ενδεχομένως και καλύτερα σε ψάρια και θαλασσινά, με αιχμή του δόρατος κουτσουμούρες τηγανητές και μπαρμπουνάκι στην σχάρα, γαύρο ή παλαμίδα πλακί. Συμιακό γαριδάκι φριταριμένο, ριζότο οστρακόδερμων, θράψαλο στην καρβουνιά, ενώ αν νομίζετε ότι είναι πολύ μαλθακό γιά να τα βάλει με κρέας, δεν έχετε παρά να δοκιμάσετε μαριναρισμένα σουβλάκια με κόκκινες και πορτοκαλί πιπεριές, και μιά περιποιημένη φρουτάλια Άνδρου.
