Σε ειρκτή γλυκιά, καταδίκη.
Σε κελί γλυκό, με λούσα και αρώματα και μυρωδιές ωραίες.
Εκεί της δώσανε ζωή να ζει, να δίνει ευχαρίστηση σε αρχοντάδες και κολλήγους.
Δεν της έπρεπε μόνο αυτό, δεν ήταν η ειμαρμένη της, δεν ήταν το ριζικό της, μόνο με γλύκα να υπηρετεί.
Το σκοτεινό μαύρο άλογο ανάμεσα στα σταφύλια, θέλει δικό του δρόμο να διανύσει, θέλει διάδρομο πλατύ, θέλει αλώνια.
Μόλις τα λουριά του λύσανε και ‘βγάλαν το καπίστρι, δρόμο μακρύ θέλει να τρέξει.
Δεν έχει γλύκα πιά, ο πολύ σπουδαίος που ανατροφή ευγενική του έδωσε, που παγώνι το βάφτισε, δεν το θέλει πλουμιστό.
Αχαϊκος Τοπικός Οίνος, Πάτρα, Πελοπόννησος
Μαυροδάφνη
Με ρουμπινί βαθύ ρούχο και με ασύγκριτα αρώματα στη μύτη το θέλει.
Βότανα πολλά, δέρμα, ψημένο κρέας, δαμάσκηνο, με μιά τόσο δα στάλα πτητική που τόσο του πάει, με αρμύρα και μαύρο ορυκτό.
Η νοστιμιά αν είχε μέτρο, στο στόμα δεν ξέρω που θά’φτανε.
Ξινό και γλυκό, λεπτό μα παχύ, στιβαρό αλλά σατινένιο.
Φασκόμηλο και μαντζουράνα το ντύνουν, δέρμα, δαμάσκηνο, αγριοβύσσινο, ορυκτό και καφές.
Οξύτητα υψηλή, όπως του αρμόζει, τανίνες φίνες, πολύ λεπτές, με λάτρα υφασμένες.
Ισορροπία, δομή, φινίρισμα, ευγένεια, πρωτογενώς και πρωτόγονα φινετσάτο και κομψό.
Μακριά πάει πολύ στη γεύση, με sour και espresso αρώματα.
Στα ίχνη του μεγάλου κρασιού, αν κάποιος βήμα του δώσει γιά τα μεγάλα και τρανά της δεξιάς όχθης, εκεί θα το βρεί.
Ελάφι με γλάσο ροδιού ή κάτι τέτοιο, γιά να δώσει κι’άλλη χαρά στον ουρανίσκο.
