Ταϋγέτειον.
Κλειδοκύμβαλον ουράνιας υπόκρουσης.
Το αναγκαίο κακό των κλασσικών σπουδών, μετατρέπεται σε όργανο επιχρίσματος της μνήμης με μανδύα αισθητηριακών λάμψεων.
Χρωματογράφος φάσματος άγραφου, μη ειδομένου, με στρώματα ανήλιαγα φωτός αυτοδύναμου, με σωρούς μη καταγεγραμμένων αποχρώσεων.
ΠΓΕ Λακωνία, 17ο χλμ. Σπάρτης-Γυθείου, Πελοπόννησος
Μαυρούδι Πελοποννήσου
Μέτριο ρουμπινί με ελαφρείς γκρενά ιριδισμούς.
Μύτη που κρύβει μεγάλα αποθέματα εσωτερικής πληρότητας και αυτοπεποίθησης.
Κοιτά με σχεδόν υπεροπτική αλαζονεία την Βορειοευρωπαϊκή κομψότητα, λεπτότητα και αισθαντικότητα, διαμηνύοντας την ανωτερότητά της.
Μαύρο τσάι και oolong τροχιοδρομούν μιά καταπληκτική βοτανική γραμμή, με την υποψία αναθυμιάσεων αφεψήματος δίκταμου και μαντζουράνας να την εκπληρώνουν.
Κόκκινα κεράσια, πετροκέρασα, raspberries, maraschino σαν κεντρικός πυρήνας φρούτου που διαστρωματώνει πολλά επίπεδα, με πλήρη αμφισβητητική διάθεση κυριαρχίας ενός του άλλου. Τρούφα, μανιτάρι, υποβολή νοτισμένου μαυροχώματος, βαζάκι με αποξηραμένα πέταλα σκούρων λουλουδιών, πάμπολα Ινδικά γλυκά μπαχάρια.
Το στόμα διεκδικεί πολλά.
Πολλά απ’τα παραπάνω.
Τα εκπληρώνει, πείθει, με την απίθανη λεπτόγραμμη οξύτητα και τις από σατέν φτιαγμένες τανίνες να λουστράρουν τον μέτριο όγκο και την ισορροπία να είναι μαγική.
Αλλά.
Το κύριο συστατικό του απόλυτου τριπτύχου είναι ελλιπές.
Η ένταση που θα επιμέριζε τα αρώματα, που έχουν πλέον και την αμέριστη αρρωγή του επίμονου ασβεστόλιθου σαν ορυκτή υποστήριξη, είναι κατώτερη των περιστάσεων και δεν εκτοξεύει σε στρατοσφαιρικά ύψη το κρασί, κρατώντας το στην κατηγορία του υπέροχου, αλλά όχι του μεγαλειώδους.
Πολύ μακρά επίγευση, με όλη την παράταξη των αρωμάτων, να τα επαναδιαπραγματεύεται ένθεν και ένθεν, σβήνοντας πολύ αργά.
Δεν θυμάμαι να υπάρχει κάτι αντίστοιχο από πλευράς ετοιμότητας ώριμης απόλαυσης, πολυπλοκότητας και πληρότητας σε αυτήν την τιμή, στα Ελληνικά πράγματα, δεδομένου πως αυτή είναι η τρέχουσα χρονιά.
Tagliata από βοδινό κορυφής και φλούδες χειμωνιάτικης λευκής τρούφας.
