Μέγα Ευφορικόν.
Ο Αλέκτωρ στο λιβάδι με τα ηλιοτρόπια της χαράς.
Το κοκκοράκι πάνω στα χαλάσματα, κράζει τις βουλές των Αττικών αρχαίων χωμάτων.
Στα καπνισμένα ερείπια, στον έρμακα τού σωρού των λιθαριών, η στεντόρεια φωνή του Σαββατιανού αντιλαλεί στις πλαγιές τού κόσμου τούτου σαν Θεία Ομφή από το παρελθόν.
ΠΓΕ Μαρκόπουλο, Μαρκόπουλο Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Ανοιχτό χρυσαφί.
Ο Σαββατιανός θησαυρός δεν κομπορρημονεί στην μύτη, απλά είναι ο εαυτός του. Βούτυρο σαν πρόσχημα της βουτανόλης, και μέσα στα λιπαρά στρώματα με την απαλή αναγωγή του benzenemethanethiol που προφασίζεται ορυκτό στο όνομα του ξύσματος μολυβιού και μπαρουτόσκονης, η τροπική καρδιά ανθίζει. Κομπόστα ανανά, bergamot curd, confit πορτοκαλιού, κρέμα βερύκοκκου, γλάσο λεμονιού και muffin κίτρου, ανοίγουν παραδείσους Λευκών Hermitage, Condrieu και St-Peray, μόνο που εδώ είναι Αττική, και τα σκυλιά δεμένα. Γερασμένα πορτοκαλί και ωχρά άνθη, σειρές πολλές από Ανατολίτικα ανοιχτόχρωμα μπαχάρια, η βοτανική συστοιχία περνάει υπόγεια πλην επιδραστικά, με τα καραμελωμένα λεμονόφυλλα να λιώνουν ηδονικά μέσα στην μνήμη.
Οι σαϊτιές της σαγήνης επιφέρουν ανήκεστα τραύματα στο θυμικό, και ο ουρανίσκος γίνεται θέατρο λαγνικών δρώμενων. Λιπαρός, γεμάτος όγκος, έμπλεος ορυκτών ρευμάτων, και το φρούτο μοιάζει με πυρωμένη σφαίρα ηδονής. Η λεπτομέρεια στην απόδοση της γευστικής αρωματικότητας το χαρακτηρίζει, και καταγράφονται ένα προς ένα τα επιμέρους οργανοληπτικά μικροσημεία, με έναν υποδόριο, χαμηλής κυματικής τρόπο που δεν εμπλέκει εντασιακές ακρότητες, αλλά παραδόξως η απύθμενη τρυφή του καταφέρνει να φτάσει κέντρο, και να μείνει καρφωμένη εκεί. Υπάρχει μιά κρυφία, αβασάνιστη ανάταση που έρχεται με την σοφιστικέ απόδοση της οξύτητας που δείχνει πύκνωση, στόφα, και κυρίως αλάνθαστη αποτελεσματικότητα, χωρίς να διατυμπανίζει και να μεγαλαυχεί την ενέργειά της, απόρροια της γηραίας σοφίας των κλημάτων.
Μακρά, ορυκτή επίγευση. που αναζωοπυρώνει την θεματική σε ήπιο όμως vibe, φθίνοντας χωρίς να χάνει παρ’όλ’αυτά το λούσο της. Το γλυκό φρούτο σε παράλληλη παράσταση, πιό χαμηλή από την κεντρική οθόνη, με μπαχαράτα και βοτανικά ίχνη, και το θειώδες να ακούγεται καλά.
Η τρέχουσα χρονιά στα ράφια, θα του έπρεπε κάτι καλύτερο από Diam 3, στα σίγουρα.
Εντυπωσιακή η ανταπόκριση σε πλείστες όσες προκλήσεις, από λιπαρά κίτρινα τυριά, κρεμώδη ζυμαρικά αλλά και φούρνου, gnocchi με σάλτσα βουτύρου και μανιτάρια, μαμαδέ με αυγολέμονο, και φυσικά με λευκό κρέας, τετράποδο και πουλερικό, με τις smoky mayonnaise, Hollandaise, beurre blanc και noisette αλλά και αγγουρομαγιονέζες, να κάνουν χρυσή δουλειά. Μιά παχιά meyer sauce πάνω στις ψαρούκλες σας θα τις αναβαθμίσει, λιπαρά ριζότο είναι επίσης του χεριού του.
