Ο χρόνος της Μεγίστης Λαύρας.
Η αταραξία των μοναστικών γενεών.
Η μη μεταβλητότητα ή η συνέπεια στην εμπέδωση των πνευματικών επιταγών.
Ίσως το κρασί της, σαν πνευματικό πρωτίστως ως προς την σύλληψη, και δευτερευόντως αγροτικό προϊόν, θα έπρεπε να ακολουθήσει τους δρόμους της σύγχρονης αγοραστικής σημειολογίας, αν θα ήθελε να έχει εμπορική υπόσταση με ειδικό βάρος.
Γιατί και το πνεύμα, πρέπει να τραφεί.
ΠΓΕ Μακεδονία, Άγιο Όρος, Χαλκιδική, Μακεδονία
Ασσύρτικο, Μοσχάτο Αλεξανδρείας
Ανοιχτό και λίγο παραπάνω, λεμονί.
Αρωματική μύτη με μέριμνα στην κατανόηση του ανθικού της μέρους, με λεμονανθούς αλλά και πιό αρωματικά λουλούδια γιασεμιού και αγιοκλήματος. Πυρηνόκαρπος και λευκόσαρκος πυρήνας με κάποιες μικρές εσπεριδοειδείς στιγμές, ενώ το εκδηλωτικό μπαχαράτο φόντο συμπεριλαμβάνει με επίταση την βοτανική φυσιολογία του Μοσχάτου.
Δεν προβαίνει σε αγριότητες, στον μεσαίου βάρους, λιπαρό ουρανίσκο.
Οι χλιαρές εντάσεις, εμπερικλείουν και τον χαλαρό διαχύτη της οξύτητας, που από ίσως με λιγότερο από μέτρια θέση, αποτυπώνει σκιωδώς το ανθικό, πυρηνόκαρπο και λευκόσαρκο διάλογο του φρούτου. Πιό χαμηλά αντιληπτικά η μπαχαρένια θεματική, κυρίως ως προς την ένταση κι αυτή, παρά ως προς τον αντίκτυπο, ενώ το βοτανικό πρόσημο παραμένει κανονιστικά ενεργό.
Η επίγευση παρ’όλ’αυτά έχει καλή συμμετοχή, με την μπαχαράτη ιδέα να επαναπροσεγγίζεται συνδραμόμενη από τον γνωστό βοτανικό ποικιλιακό οίστρο, με το θειώδες όμως να ακούγεται καλά.
Θα τα καταφέρει και σαν απεριτίφ, ενώ με θαλασσινά και ψάρια όχι υψηλών εντάσεων, αλλά και τηγανητά μαζεδάκια με βοτανική ή φυτική διάσταση όπως κολοκυθοκεφτέδες και τα συναφή, θα κάνει την δουλειά. Πράσινες σαλάτες, χορτόπιτες, σπαγγετάδα με πράσινο πέστο.
