Διαλέγοντας πλευρά.
Και αυτό δεν είναι μιά εύκολη απόφαση.
Οι δύο ακτές του ροζέ, οι δύο άκρες, οι δύο αντιδιαμετρικοί ορίζοντες.
Επιλέγοντας το μαξιμαλιστικό, εξωστρεφές, ρέπον προς τις γλυκές μνήμες του θυμικού, μοντέλο.
Αποστρεφόμενος την πληθωρικότητα, και επενδύοντας στις λιτές γραμμές, την αυστηρότητα, την εσωτερική διατύπωση του χυμού, η άλλη δρομική διαδρομή.
Όχι, δεν πρέπει να είναι μιά ελαφρά τη καρδία επιλογή.
Οίνος Ροζέ Ξηρός Ποικιλιακός, Ιερισσός Χαλκιδικής, Μακεδονία
Merlot, Cabernet Sauvignon, Petit Verdot, Syrah, Λημνιό
Μέτριο και κάτι παραπάνω, ροζ.
Αρκετά διαχυτική μύτη, φρέσκια, με εστερικές εκφάνσεις φρουτένιας καραμέλας o-mamy και φρουΐ ζελέ ροδιού, ενώ προοδευτικά σοβαρεύει με άγουρα κόκκινα φρούτα του δάσους και λουλουδάτες νότες, φτάνοντας και στην γκάμα των πορτοκαλί εσπεριδοειδών. Γλυκά μπαχάρια στο φόντο, με άτονες βοτανικές νύξεις.
Τα σάκχαρα και η γλυκερόλη γέρνουν καλά προς την επιβαλλόμενη μεριά, στον λιπαρό, σχεδόν γεμάτο ουρανίσκο. Η οξύτητα καταφέρνει να μην παρεκτραπούν, κρατώντας τις ισορροπίες, ωστόσο είναι φανερό ότι το κρασί έχει διαλέξει στρατόπεδο. Αγίνωτα κόκκινα φρούτα με ανθώδη διάθεση και αμυδρή καραμελένια αντήχηση, ενώ η συμβολή της οξύτητας διαφαίνεται με τις εσπεριδοειδείς όψεις, την ώρα που την γλύκα αναλαμβάνουν να αναπαραστήσουν αδύναμοι υπαινιγμοί από σιρόπι ροδιού και σμέουρου. Ευρύ περιβάλλον γλυκών μπαχαριών που χωράει να ενσωματώσει ήπια φυτικότητα και αχνά βοτανικά σημεία. Απαλές, αφανείς τανίνες που δεν είναι άξιες κακού λόγου.
Μέτρια, θερμή, μπαχαρένια επίγευση, με τα άγουρα κόκκινα φρούτα, τα εσπεριδοειδή και τις ανθικές στίξεις, να επιδίδονται σε διελκυστίνδα με τις σιροπένιες εκφορές, με διακριτή πλην μη επιθετική φυτική ανάγνωση. Το θειώδες αρκετά καυστικό.
Λαδερά, τουρλού, αλλαντικά, γαρίδες με φράουλες, κεφτεδάκια με σάλτσα από πελτέ ντομάτας, ριζότο και κριθαρότο θαλασσινών με κοκκινιστή σάλτσα.
Carpaccio παντζαριού, φιλετάκια χοιρινού με πουρέ πιπεριάς Φλωρίνης, κοτόπουλο με chutney κρεμμυδιού-ροδιού.
