Μετανεωτερικές πραγματικότητες.
Η έφεσή της στην απόλυτη διπολικότητα.
Σε μιά λίμπρα όπου το κοινότυπο βαραίνει αφάνταστα.
Σε ένα ισοζύγιο που δεν θα καταφερθεί ποτέ, αφού οι σπουδαίες εκφράσεις της Μαλαγουζιάς φαίνονται με το κυάλι.
ΠΓΕ Αχαΐα, Αίγιο Αχαΐας, Πελοπόννησος
Μαλαγουζιά
Μέτριο λεμονί.
Έκδηλα αρωματική, η νεαρή μύτη εμμένει σε ένα καθιερωμένο τέμπο, με τα ανθάκια γιασεμιού, ακακίας και αγιοκλήματος σε πρώτο πλάνο. Λευκόσαρκος πυρήνας με τα νεκταρίνια ένα βήμα πιό μπροστά, σιρόπι γλυκόζης δίνει μιά ψευδαίσθηση ηδύτητας. Με μυριστικά βότανα να κλείνουν το τόξο της αρωματκότητας με εξίσου εμφατικό τρόπο, τα μπαχαρένια σημεία του ακούγονται ήπια, σε spicy όμως τόνο.
Με απαλούς τρόπους στον ουρανίσκο, το κρασί επαφίεται στις αρωματικές του χάρες, και μόνον σ’αυτές. Η μετρίου αναστήματος οξύτητα μαζί με κάποια δειλά ορυκτά σημεία, αποτελούν ίσως το μοναδικό ζωηρό χαρακτηριστικό στον μέτριο όγκο του σώματος, με την απόδοση του φρούτου στην γευστική αρωματικότητα να είναι ασφαλής μεταφορικά από το οσφρητικό πρωτότυπο, αλλά να μην έχει διάθεση γιά εκρηκτικά πράγματα όσον αφορά την ένταση. Πειστικά βοτανικά και λουλουδένια σημεία το ακολουθούν, με τις μπαχαράτες του νύξεις σε μιά λελογισμένη προσληπτικά, βάση.
Μετρίου μήκους επίγευση, με τα ξινά του οίνου να δίνουν μία παραπάνω εύνοια στα βότανα, ελαφρά ορυκτή και διακριτικά μπαχαράτη, έχει μιά αμυδρή χλωρή ξηροκαρπάτη υποψία, κάτι όχι τόσο σύνηθες γιά ένα τόσο νέο κρασί, με την πάροδο να φέρνει μιά γλύκα από σιρόπι γλυκόζης.
Θα το δούλευα και σαν απεριτίφ, με κοντό γαστρονομικό εύρος σε πράσινες σαλάτες, σπανακόπιτες και χορτόπιτες, τηγανητά μεζεδάκια φυτικής προέλευσης, ήπια ζυμαρικά με πέστο,
