Μιά ξένη στα Μεσόγεια.
Μιά παρείσακτη άμπελος στο βασίλειο του Σαββατιανού.
Κι αν χρειάζεται, έχει καλώς. Αλλιώς, μοιάζει με ντιρεκτίβα της αγοράς.
Όπου αν ξέρεις να διαχειριστείς τα του συρμού της, μπορεί να σου αποφέρει. Αν δηλαδή, το προϊόν που σου ζητάει να βάλεις στην γκάμα σου σχεδόν επιτακτικά, μιάς και το έχουν όλοι, έχει ταυτότητα, λόγο ύπαρξης, διαφορετικότητα και στίγμα.
Γιατί στην άλλη περίπτωση, θα πηδήξει απλά στον συρμό.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Παιανία Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Μαλαγουζιά
Μέτριο λεμονί.
Ηπίως αρωματική μύτη με έκδηλο ανθικό προσδιορισμό άσπρων λουλουδιών μηλιάς αλλά και χαμομηλιού, μέσα σε ζουμερή λευκόσαρκη και πεπονάτη εστερικότητα. Χαμηλής έντασης βοτανικό υπόβαθρο.
Χαμηλών τόνων στο στόμα.
Ανθικές νύξεις και λευκόσαρκα φρούτα, με λίγο πιό διακριτό το βοτανικό σημείο, επιζητούν ένα στοιχειώδες σπρώξιμο της οξύτητας που δεν έρχεται ποτέ, στον λιπαρό, σχεδόν γεμάτο όγκο, που έχει σαν επιφανές στοιχείο το ορυκτό τσιμπηματάκι μετά τον μέσο ουρανίσκο.
Κοντή σχεδόν επίγευση, δεν καταφέρνει να φτάσει το μέτριο μήκος, με βοτανικά, ανθικά και ορυκτά περάσματα, με το θειώδες να επιμένει λίγο προς το τέλος.
Γιά πράσινες σαλάτες, κολοκυθοκεφτέδες, ελαφριάς έντασης θαλασσινά.
