Όρτων.
Σκορπισμένος μέσα στα θεμέλια, στοιβαγμένος μέσα στα συντρίμμια. Μα πάντα Ελληνικός.
Στην Ortona όπου το οινοποιείο αποφάσισε να προσπεράσει τις απαγορεύσεις του Ιταλικού νόμου.
Στην Ortona, συνθέτοντας πέντε αυτόχθονες ποικιλίες μέσα σε μιά πολύ βαριά φιάλη, παρακάμπτοντας τις αυστηρές διατάξεις με ευέλικτο Ιταλιάνικο τρόπο. Οι εμφατικοί 99 pts από τον Luca Maroni, του Robert Parker της Ιταλίας, δείχνουν ότι το κρασί φτιάχτηκε γιά να αρέσει.
Vino Rosso, Ortona, Chieti, Abruzzo, Ιταλία
Montepulciano 33%, Primitivo 30%, Sangiovese 25%, Negroamaro 7%, Malvasia Nera 5%
Βαθύ πορφυρό, σχεδόν μαύρο.
Κλειστή σχετικά ”μαύρη” μύτη των πάντων.
Blackberry, blueberry, ζουληγμένοι πανσέδες και βιολέτες, creme de cassis, μαρμελάδα φραγκοστάφυλο, αίμα, βανίλια, σκούρα μπαχάρια, νότες βασάλτη και μαύρων ορυκτών.
Η δύναμη της φύσης (και όχι μόνον) στον ουρανίσκο.
Παρότι του έχουν πατήσει τα νεφρά στην εκχύλιση, ο θεόρατος όγκος έχει υποστεί τέλειο mastering.
Η ηλεκτρική, ιοβόλος οξύτητα, κατευνάζει το θηριώδες φορτίο, οι τανίνες αγνό μετάξι, το εντεταμένο χρονικά βαρέλι, αφανές.
Το μαύρο φρούτο με τις εμφανείς τάσεις blueberry purée, μην αντέχοντας την ένταση της οξύτητας δίνει ξινούς τόνους παστών βύσσινων. Creme de cassis, κέδρος, ψητά μπαχαρικά, ορυκτοί λιγνιτικοί τόνοι και μαύρα σπασμένα πετρώματα.
Όχι τόσο εντυπωσιακή, όσο ο κύριος όγκος του κρασιού επίγευση, ασφαλώς παραπάνω από μέτρια, αλλά συμπαρασύρεται από την εντύπωση της γρήγορης πτώσης του μέσου ουρανισκου, με μπλε ταρτένιο φρούτο και σκούρα ορυκτά.
Τεχνολογία, ναι. Terroir, όχι.
Δεκάποντη bistecca, τεράστιο Δανέζικο porterhouse steak, κυνήγι κατσαρόλας με σάλτσα blueberry, ρωμαλέα κίτρινα σκληρά τυριά.
