Η στεφανωμένη χρονιά του Ροδίτη.
Όταν τα 940 μέτρα πάνω από την θάλασσα, του έδωσαν το δικαίωμα να αναπολήσει.
Όταν τα αμπελάκια της Μαμουσιάς και της Άνω Πτέρης, του εμφύσησαν ηθικό γιά να ονειρευτεί.
Οι σταθερά καλές οινοποιητικές εκφράσεις της γκρι ποικιλίας τα τελευταία δέκα χρόνια, αποτελούν τον βατήρα γιά να ατενίσει το κάτι παραπάνω.
Αυτό που του λείπει, μπορεί να του έρθει, μπορεί και ποτέ.
Αλλά τουλάχιστον δεν θα του μεμφθεί πως δεν προσπάθησε.
ΠΓΕ Πλαγιές Αιγιάλειας, Ελίκη Αιγίου, Αχαΐα, Πελοπόννησος
Ροδίτης
Μέτριο λεμονί με πρασινωπά σημεία.
Πολύ γνήσια, καθάρια, λεμονάτα και κιτρώδη, με ανθικό εσπεριδοειδές υπόβαθρο αρώματα στην μύτη, στέκονται πάνω σε ένα πικάντικα μπαχαρένιο και αρκετά διακριτό βοτανικό υπόστρωμα. Κάποια αμυδρά, άγουρα λευκόσαρκα, και ελαφρές ζυμώδεις και βουτυράτες, ανώτερων ζυμωτικών αλκοολών νύξεις, συμπληρώνουν.
Εξαίρετο στο γεμάτο στόμα, προσφέρει αβίαστη απόλαυση μέσα από την φρεσκάδα και την υποκίνηση της ενεργητικής, ζωηρής οξύτητας, χωρίς να χρειάζεται πολυπλοκότητα.
Πολύ νόστιμο, στακάτο, εσπεριδοειδές φρούτο, κινούμενο μέσα σε ανθικό, μπαχαράτο και λιγοστό βοτανικό πλαίσιο, δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο λευκόσαρκο στοιχείο να αναδειχθεί, τουναντίον η ορυκτή του φύση αποδίδεται απερίσπαστα.
Μέτρια, ορυκτή επίγευση, με φαινολικά σημάδια κρυοεκχύλισης, μπαχαράτη και με ένα ελάχιστο κλικ βοτανικού προκρίματος.
Δυνατό γαστρονομικό χαρτί στο τραπέζι, με λίγα πράγματα μπορώ να σκεφτώ ότι δεν πάει.
Θαλασσινά και ψάρια, πάστα με τριμμένο τυρί ή λευκές σάλτσες και φρέσκο βοτανικό επίχρισμα, κολοκυθοκεφτέδες, ψητά λαχανικά, μαλακά λευκά τυριά, πουλερικά και λευκό κρέας σε ήπια μαγειρέματα.
