Οι παλμοί του ηφαιστείου.
Ο σαματάς της τρεμάμενης γης.
Τα λιωμένα μέταλλα της πύρινης καρδιάς του.
Άκου τα. Άκου την.
Δύναμη δεν θέλει. Την έχει.
Αγριάδα μήτε. Έχει κι’απ’αυτήν.
Τώρα που λείπει η μπακέτα, μην αφήσεις την ορχήστρα ξεκούρδιστη.
Άσε τα πολλά, πιάσε τα λίγα. Μην αφήσεις να σε διαφεντέψει η υπερβολή, δες το μέτρο, ακούμπησε την αρμονία.
Όταν έχεις βάρος, το αφαιρείς, όταν οι ώμοι λυγίζουν, ρίξε τα σακιά κάτω.
Άσε το μόνο του.
Εκείνο θα σου πει.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Πύργος Καλλίστης, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Σχεδόν βαθύ λεμονί.
Όχι ιδιαίτερα φλύαρη μύτη ώριμων λευκόσαρκων και εσπεριδοειδών, πυριτικών πετρωμάτων, αρμύρας, κίτρινων ανθέων.
Λευκά μπαχάρια, κάπνα, ξινή μαγιά και φύλλο κρούστας.
Όλα σε φειδωλές, μικρές δόσεις.
Δύσκολα τα πράγματα στον ουρανίσκο.
Το κρασί έχει αφομοιώσει τον εαυτό του. Τον έφαγε.
Δώδεκα μήνες στις οινολάσπες, και λες και στέγνωσαν τα πάντα, αφήνοντας τα υπεροξεία στοιχεία της οξύτητας και του αλκοόλ να τρυπάνε με καυστικότητα τον ουρανίσκο που μένει από το κίτρινο φρούτο με την έντονη ζυμώδη έκπτυξη, ακόμα και από πικάντικα βότανα που συνήθως βρίσκονται σε περίσσεια, ακόμα ακόμα και από το σχεδόν αδύνατον να αποκολληθεί, αναπόσπαστο δομικό στοιχείο του θείου και τις τσακμακόπετρας.
Δεν έχει ουσία να μιλάμε γιά γεμάτο σώμα, όταν σημαντικό μέρος του αποτραβιέται γρήγορα, αφήνοντας την επίγευση κοντή, στυπτικά φαινολική και ανυπερθέτως καυστική.
Τηγανητοί θαλασσινοί μεζέδες και ψάρια, λαθουρένια φάβα με κάππαρη, πικάντικο κοτόπουλο και chicken wings, χοιρινή λεμονάτη τηγανιά σβησμένη με κρασί.
