Κάτω από τα ραντάρ.
Δεν βρίσκεται πουθενά. Ούτε στα αφιερώματα περί του Αυστριακού κρασιού από τα γνωστά περιοδικά οίνου, ούτε στα portfolio γνωστών εισαγωγέων του εξωτερικού, ούτε τόσο εύκολα στα ράφια.
Ίσως φταίει η πολύ μικρή παραγωγή που απορροφάται άμεσα από Αυστρία και Γερμανία, ίσως ο προσδιορισμός του αυστηρά βιολογικού που εσφαλμένα φαντάζει να απευθύνεται σε πιό περιορισμένο κοινό, ίσως, δεν ξέρω και γω τι.
Και όμως, με 400 χρόνια ιστορία στο κρασί, όλα αυτά δείχνουν ετερόκλητα, αντιφατικά και αντιστρόφως ανάλογα της αξίας του μικρού οινοποιείου, με βαθιές ρίζες στην ιστορία της χώρας, αφού τον δέκατο έβδομο αιώνα η ίδια η Marie-Therese, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας, έδωσε άδεια στον τότε ιδιοκτήτη του οινοποιείου, ονόματι Geyer, να μπορεί να διακινεί και να εμπορεύεται κρασί μέσω του Δούναβη στην Ουγγαρία και τις άλλες παραδουνάβιες περιοχές.
Trocken, Oberfucka, Αυστρία
Grüner Veltliner
Μέτριο λεμονί.
Απίθανα πιπεράτη μύτη, με συγκροτημένη, ευρεία ορυκτή αίσθηση. Ώριμα πυρηνόκαρπα και εσπεριδοειδή, κίτρινα λουλούδια, με μικρή τροπική υποψία, συναντούν ζωηρά λευκά μπαχάρια.
Πολύ ορυκτό, γεμάτο, απλώνει παντού με ένα ιδιότυπο φυγόκεντρο γέμισμα, διασπείρει την ένταση δείχνοντας μεγάλη τάση προς την περιφέρεια παρά στον πυρήνα. Αδυσώπητα spicy, καίει με πικάντικη βοτανική και μπαχαρώδη ένταση, με απόλυτη πρόταξη του λευκού και πράσινου πιπεριού να αποτελούν την αιχμή. Ώριμα εσπεριδοειδή, με λιγότερο πυρηνόκαρπο και την συνεχή υποψία τροπικού φρούτου, δέχονται τις ωραίες δόσεις της οξύτητας που παίρνει την μερίδα του καύσου, μαζί με τον πικάντικο παράγοντα, μιάς και το μόλις 11,5% του αλκοόλ αδυνατεί να αναλάβει τέτοιον ρόλο.
Επίγευση μακρά, πολύ ορυκτή, πολύ πιπεράτη και καυστική, με μικρό φαινολικό φορτίο.
Ψάρια και γλυκού νερού, θαλασσινά, pizza margherita, πικάντικο κοτόπουλο, χοιρινό με chili, απίστευτο με σπαγγέτι αλά πουτανέσκα.
