Rise and fall.
Η συμπαντική ροή των ταλαντώσεων.
Άρχοντες και πληβείοι, στον κύκλο μιάς ενάρετης ζωής.
Η πολύτιμη ρετσέτα του Κυρίου Peynaud, δεν μένει πιά εδώ, όχι.
ΠΟΠ Πλαγιές Μελίτωνος, Σιθωνία Χαλκιδικής, Μακεδονία
Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Λημνιό
Βαθύ ρουμπινί.
Βαθιά μύτη, αναντίλεκτα. Η έννοια του μπαχαρώδους φτάνει στα άκρα, στα όρια, καθώς παρεισφρέει to the bone. Πατιναρισμένος χρόνος μέσα σε κάπνα, ωριμασμένα παλιά τσάγια μαζί με μαύρο και του βουνού παράλληλα, καθώς και βοτανικά πουγκιά, deep roast καφέ και ξεχασμένες να σιτέψουν κουβερτούρες, ξεραμένο επεξεργασμένο δέρμα. Sous bois τόνοι και αποξηραμένα μανιτάρια με τον δασικό τάπητα να αχνίζει υγρασία χωμάτινη. Βρεγμένο, νοτισμένο ξύλο. Το φρούτο, αποξηραμένο σε σκούρους χρωματισμούς μαζί με μελανά ξερά ανθάκια, μένει ζωσμένο στην μέση από τον τριτογενή σχηματισμό.
Ναι, είναι μιά μύτη μεγάλης εκτίμησης.
Η στρίτζω αρνείται να δώσει στο στόμα.
Οι εσωτερικοί κυματισμοί της ενέργειας ασφαλώς δίνουν μεγάλο βάθος, που όμως δεν εισέρχεται στην επιφάνεια.
Η οξύτητα δεν θέλει να διαβεί με επίταση την μεσαία διαγράμμιση, μένοντας εκεί ή πατώντας δειλά και με πενιχρή αυτοπεποίθηση λίγο παραπάνω, αρκούντως εξισορροπιστική παρ’όλ’αυτά, διαμορφώνοντας και τον όγκο στον περίπου μέτριο, ίσως ελαφρώς περισσότερο. Γιά το τελευταίο, μεριμνούν οι στυπτικές, όχι ακριβώς στεγνές πλην όμως ξυλώδεις, υψηλές τανίνες που δίνουν έξτρα διάσταση στον όγκο, όχι όμως και στρογγυλάδα και πλευστότητα. Το κάτι σαν φρούτο που προσπαθεί να δώσει την πληροφορία των αποξηραμένων σκούρων κερασιών και φραγκοστάφυλων μαζί με την ανθική αντιστοιχία τους, πολιορκείται ασφυκτικά μα γοητευτικά, από τριτογενείς φασκιές μπαχαρένιων, καφέϊνων και bitter σοκολάτας, τεϊκών και βοτανικών, δερματικών και βολβοειδών, γήϊνων, sous bois και μανιταρένιων ζωνών.
Η ένταση δεν έφτασε ποτέ.
Μακρά σίγουρα επίγευση με μιά απαλή ορυκτή αναφορά, και πάλι όμως το τανικό πρόσκομμα δεν αφήνει ιδιαίτερα περιθώρια γιά απόλαυση, μολονότι τα τριτογενή ίχνη δεν μπορούν να φιμωθούν δίνοντας πολυπλοκότητα και πολλαπλότητα.
Η μαγική συνταγή του Μέγα Émile, αν δεν χάθηκε, θα περιμένει κάποιον πιό επιτήδειο εκφραστή της.
Το κρασί που μπορούσε να αποκτήσει με ευκολία όλος ο λαός, και που αξίωσε και κέρδισε επάξια ένα ολόδικό του, προσωπικό ΠΟΠ, βρίσκεται σε σύγχυση και σοβαρό σημείο καμπής.
Το άλλοτε τεράστιο Ελληνικό ερυθρό που κατουρούσε με αυθάδεια τα περισσότερα Bordeaux, μετά την απονενοημένη ανατίμηση που δεν συνοδεύτηκε ή μάλλον δεν συνέχισε τα συγκλονιστικά ποιοτικά θέλγητρά του, κοντεύει να παραπατήσει.
Το ότι ανακτά πολλές μονάδες πίσω με την γαστρονομική του πληρότητα, είναι σαφώς κάτι που δεν περνάει απαρατήρητο. Το βλέπω πιό πολύ με μαγειρευτά. Μοσχάρι καπαμά, κόκκορα παστιτσάδα, λαζάνια, μουσακάς, Σμυρναίϊκα σουτζουκάκια.
