Η μοναχική άνοιξη των κούκων.
Αράδες χάλκινες και ερυθρωπές, συμπίλημα άνοστο.
Η σοβαρή υπόθεση του ροζέ, που ανατίθεται σε υποπροϊούσες διεργασίες.
Τα μετρημένα λαμπρά ξέφωτα του τόπου, γωνιές ανάτασης μιάς λιγοστά κατανοητής ως προς την σημαντικότητα, οινοποιητικής πρακτικής, και η άνοιξη στον Βατόλακκο ήρθε χωρίς τυμπανοκρουστική ευωχία, δίχως πανηγυρτζίδικες ιαχές, με τις φωτεινές αχτίδες ενός underdog να λαμπρύνουν την γκάμα του Νόστου.
Οίνος Ροζέ Ξηρός, Βατόλακκος Χανίων, Κρήτη
Syrah, Grenache, Ρωμέϊκο
Μέτριο προς βαθύ χάλκινο χρώμα κρεμμυδόφλουδας.
Αποστάτης της ανούσιας αρωματικότητας, η μύτη ευωδιάζει πραγματικότητα και νοστιμιά που σχεδόν την γεύεσαι. Μούσμουλα ποσέ, άνθη μανταρινιάς, πορτοκαλιάς και φράπας, κλημεντίνες και Satsuma citrus, με μιά μικρή, φευγαλέα υποδοχή από πλήρως αγίνωτες φράουλες και cranberries. Πικάντικη, υπέροχα μπαχαράτη με ωραία υπόηχη βοτανικότητα, και με μιά καταπληκτική αναγωγική νότα από βουλκανιζατέρ, να χαρίζει τόσο επιθυμητή σαμπρελίλα.
Άρχων της νοστιμιάς, και ο τρυφερός, γεμάτος ουρανίσκος εκρήγνυται με γεύσεις και φρεσκάδα, έχοντας οδηγό την δροσερή οξύτητα που διατυπώνει εκφραστικά το φρούτο. Προσμετρούνται με ακριβείς λεπτομέρειες τα της οσφρητικής προπαγάνδας, και με την ορυκτή και αναγωγική γραμμή να το διαπερνά με επίταση και έχοντας απαλές, αδιόρατες τανίνες, η ένταση της αρωματικής γευστικότητας πληροί όλες τις προδιαγραφές ηδονισμού και αρχοντοσύνης, ενός ροζέ που καλό θα ήταν να βλέπουμε συχνότερα στα Ελληνικά πράγματα.
Νοστιμότατη επίσης επίγευση, που εισχωρεί βαθιά με αναγωγική και ορυκτή κάλυψη, δίνοντας περαιτέρω υπηρεσίες στο ευφραντικό φρούτο που ακούγεται πιπεράτα και μπαχαρένια με την βοτανική του θεματική.
Μεγάλη μαγκάρα στο τραπέζι, αλφαδιάζει τα πάντα.
Λαδερά, θαλασσινά και όστρακα ακόμα, ψάρια λευκά, λιπαρά, κοκκινόπετσα, αστακούς, γαρίδες, καραβίδες, κωλοχτύπες, ριζότα, κριθαρότα, ταρτάρια (κλίνονται), και φυσικά κρέααας.
Χοιρινό με βερύκοκκα, σουτζουκάκια και μπιφτεκάκια, ψητά φιλέτα από μπουτάκια κοτόπουλου μαριναρισμένα με πάπρικα καπνιστή μαζί με ρυζάκι, μην πω γιά καμιά tagliata από μοσχαρίσιο rib eye με σάλτσα καρότου, και τα ηλίθια χάχανα θα φύγουν αυτοστιγμεί τρώγοντάς την με βουλιμία.
