Η αρπάγη των γλυκών ονείρων.
Ηδείες μνήμες κατοικούν στο οροπέδιο.
Όταν το Αμύνταιο φίλησε με ζάχαρη στα χείλη.
Κι από τότε, το Ξινόμαυρο μαλάκωσε την αδρή φύση του με καραμελένιο πασπάλισμα.
ΠΟΠ Αμύνταιον, Ροζέ Ημίξηρος Φυσικός Αφρώδης Οίνος, Αμύνταιο Φλωρίνης, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Μέτριο χάλκινο χρώμα με μικρές ροζουλί και ιώδεις ανταύγειες.
Ο αρχικώς πλούσιος, σαπωνοειδής αφρισμός, δεν έχει την ίδια ενθουσιώδη συνέχεια, με τις ευμεγέθεις φυσαλίδες να σβήνουν σχετικά γρήγορα σε αραιά -και καθέτως και οριζοντίως- κορδόνια. Never mind.
Το μικρότατο αναγωγικό σημείο από βρασμένο σέσκουλο, καταναλώνεται από την ηδυτική διάθεση της μύτης, παύοντας να υπάρχει άμεσα. Βρισκόμαστε στον καραμελένιο χώρο πλέον, και ζαχαρωμένες παστίλιες φρούτων μαρτυρούν με κάποιο τρόπο την επερχόμενη γλυκιά κατάληξη. Σμέουρα, κόκκινα βατόμουρα -με κάποιον παράδοξο τρόπο καταφέρνουν να πείσουν πως είναι άγουρα, παρότι σε μορφή ζαχαρωμένης παστίλιας όπως είπαμε- μαζί με μανταρίνι και γκρέηπφρουτ αλλά και με μιά περιρρέουσα ερυθρωπή ανθική τάξη, συνιστούν την πραγμάτωση αυτής της ζαχαροπλαστικής κατάστασης. Ντελικάτη βοτανική απόχρωση, ήπια μπαχαρένια τάση. Οι ασθμαίνουσες νότες από ζυμάρι, ζεστό ψωμάκι και γλυκό τσουρέκι, χλωρούς ξηρούς καρπούς, αναγνωρίζουν ένα ήπιο αυτολυτικό στίγμα.
Πεισματική, ξεροκέφαλη άρνηση, να περιπέσει σε πλαδαρότητα και γλυκατζουρίστικο αδειανό στόμφο στο στόμα. Στην δυσκολότατη, άκρως τρομοκρατική για μιά ομαλή γευσιγνωστική ετυμηγορία, κατηγορία του Demi-Sec (που σημαίνει ότι μπορεί να περιέχει μέχρι και 50 g/lt σακχάρων), η στόφα τού Αμυνταίου ετυμολογεί και αιτιολογεί πλήρως την επιλογή του ως -εν δυνάμει- κατ’ εξοχήν τόπο ποιοτικών αφρωδών. Ο ισχυρός κραδασμός τού ακμαίου σύμπλοκου τσιταριστής οξύτητας, διοξειδιακής διεμβόλισης και υψηλότατου ορυκτού τόνου, είναι εκεί. Και είναι ο κύριος ανασχέτης τής -σε κάθε περίπτωση εμφανούς- γλύκας, η οποία προσκρούει σε κύματα ενέργειας που τοιχοποιούν και εδραιώνουν μιά καλή, αξιόλογη ισορροπία που δεν μπατάρει σε λιμνάζοντα νερά ακατάσχετης, λιγωτικής, καραμελένιας φλυαρίας. Χώρια από αυτό, παρατηρείται μια πολύ σωστά τοποθετημένη δομική υποστήριξη που εκπορεύεται έσωθεν τής νόστιμης ουσίας τού φρούτου, με τις απαλές τανίνες να είναι μιά αφανής, συμμέτοχη παράμετρος σε αυτό, στον ζουμερό μέτριο όγκο. Ελλοχεύει μιά πολύ γοητευτική πετρόλ διάθεση, που ίσως εκδηλωθεί εντονότερα συν τω χρόνω.
Η πολύ καλή σε μήκος επίγευση συνεχίζει το ποιοτικό εργάκι. Το ζαχαρωμένο φρούτο είναι πρωταγωνιστής χωρίς να πλατειάζει με γλύκα, αφού επιλαμβάνονται καίρια οι δυνάμεις οξέων, ορυκτών και διοξειδίου, για να προσδοθούν ταυτόχρονα τα μικρά βοτανικά ίχνη αλλά και τα πολύ πιό spicy εδώ μπαχαράτα σημεία, μην αφήνοντας και πολύ αυτολυτικό χώρο για ανάγνωση. Μιά μικρή φαινολική ρελάνς δεν απασχολεί διόλου.
Η φόρα ποιοτικής αναβάθμισης του Συνεταιρισμού είναι μεγάλη και οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη, ακόμα και στα πιό δύσκολα, ακανθώδη μονοπάτια.
Αν φάει με τον χρόνο μερικά ζαχαράκια, μπορεί να γίνει ακόμα καλύτερο, αφού έχω απτό παράδειγμα κάποιες ξεχασμένες σε ντουλάπια αντίστοιχες ”Σαμπάνιες” του Συνεταιρισμού των αρχών της δεκαετίας του ’80, που μετά από 30 χρόνια, και σε απαράδεκτες συνθήκες φύλαξης, πήραν πολλά σκαλπ, πέρα από το ακαριαίο σταμάτημα των γελιών, όταν ανοίχτηκαν.
Πάμφθηνη αφρώδης κρασάρα με κοχόνες, που τακτοποιεί κάτι Καμπανιακές κυρίες -και όχι μόνο- μιά χαρά.
Χορταστικό σαν απεριτίφ, δοκιμάστε φρουτοσαλάτες με διάφορα σιρόπια κόκκινων φρούτων. μαλακά και αλοιφώδη κατσικίσια τυριά με κομμάτια από cranberry. Ερωτηματικό η συνέργειά του με γλυκόξινη Ασιατική κουζίνα, αλλά αξίζει η απόπειρα.
