Πατρίς Ελληνική.
Αλάθευτη δέσμη φωτός.
Η τροχιοδεικτική γραμμή του Ξινόμαυρου.
Το ακομπλεξάριστο, λεβέντικο παράστημα στο διεθνές χαρμάνι.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Φωλιά Νέας Περάμου, Καβάλα, Μακεδονία
Ξινόμαυρο 40%, Cabernet Sauvignon 30%, Merlot 30%
Μέτριο, ελαφρότατα διαπερατό ρουμπινί.
Θελκτικότατη, πολύ ποιοτική μύτη που δεν την σκιάζει το πολύ χαμηλό αναγωγικό θειολικό πέρασμα. Ευρέως ανθική με ερυθρά αγριολούλουδα και αποξηραμένο ιβίσκο, προχωράει στην ενδότερη ανάγνωση του κόκκινου. Εκεί, παστίλια από cranberry και γλάσο αλλά και άγρια lingonberry, ώριμα κεράσια και cherry pie, πουρές σμέουρου αλλά και γινωμένο νωπό, εκτοξεύουν τα θέλγητρά της. Υπάρχει μιά εξαιρετική φυτική εκδοχή από αγγινάρα και ραδίκι, που περνάει στα ψιλά αλλά την κολακεύει παρά προσδίδει αγουρίλα. Το ίδιο άηχα περνάει και το φίνο βαρέλι με διακριτικές νύξεις από μαύρη σοκολάτα, σκούρο καφέ και γλυκά μπαχάρια, μιά απαλή δερματική νότα φέρνει πολιτισμένα ψήγματα ζωϊκότητας με εκλεπτυσμένο τρόπο. Ίσως προς το τέλος, ανολοκλήρωτα ίχνη από ξερά μανιτάρια, μπασμά και παλιά τεϊόφυλλα.
Κομψό, λεπτοφυές και φινετσάτο στο στόμα, αποτελεί ένα εξαίσιο δείγμα σύμπραξης Ξινόμαυρου με διεθνείς ποικιλίες. Είναι τόσο ραφινάτο στον μέτριό του όγκο, που εκφέρεται με ντροπαλή, καλμαρισμένη διάθεση, μη έχοντας όρεξη για εκρήξεις, αδυσώπητες εντάσεις και γενικότερα έναν βίαιο και θορυβώδη αυτοπροσδιορισμό. Σε θαυμάσια, καίρια χρονικά απόδοση το φρούτο που διάγει μέρες νεότητας, με μιά υπόγεια φρεσκάδα που την προμοτάρει καλά η άκρως εξισορροπιστική, μέτρια οξύτητα, και με μιά πινελιά ανανέωσης από τον ορυκτό παράγοντα. Αξιαγάπητη αποδοχή τής φυτικότητας στον ουρανίσκο, χωρίς επουδενί να δίνεται η αίσθηση από κάτι το ανώριμο, ενώ οι ανθικές και ελάχιστες λικερένιες ή ζαχαροπλαστικές εκφάνσεις το αβαντάρουν πολύ, το δε βαρέλι άπιαστο στην κυριολεξία, αφού δεν φαίνεται. Πλήρως λείες, καλλωπισμένες μέτριες τανίνες που συμβάλλουν τα μέγιστα στην χυτή, πλευστή του φύση που δίνεται με ωραία στρογγυλάδα.
Εκπληκτική, μακρά επίγευση με ορυκτό παλμό. Είναι τόσο περιεκτική που λες και επαναπροσδιορίζει την όλη οργανοληψία, αναβαθμίζοντάς την με λικεράτη γλύκα. Το αλκοόλ ακούγεται, τα θειώδη περισσότερο.
Η τρέχουσα χρονιά, και ένα σπουδαίο vfm -αν και απεχθάνομαι τον όρο, που έχει γίνει καραμέλα από τον κάθε τυχόντα-.
Τώρα, το ίδιο κρασί, με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά, αν δινόταν με ένταση, κραδασμό και ενεργειακή -και όχι μόνο-διεμβόλιση, θα μιλούσαμε για απίθανη κλάση.
Σπουδαίο επίσης είναι και το γαστρονομικό του διαμέτρημα. Κοκκινιστά φαγάκια, όπως μακαρονάδες, κριθαρότο, ριζότο, μανέστρες, με κρέας βοδινό, ραγού από κατσίκι ή χοιρινό, και φυσικά μαύρα ψάρια, είναι δικά του. Κοντοσούβλι κοτόπουλο ή κρασάτο, παλιά κίτρινα σκληρά τυριά, bbq και κάθε λογής κρέας, τού κάνουν την χάρη πάραυτα.
