Το Λιάτικο τον Αύγουστο.
Οι πλατιές λιάστρες που ψήνουν την καρδιά της Κρήτης.
Μα η άλικη ρώμη των σταφυλιών με τα σκότη λογαριάζεται, περιμένει.
Στα πολλά χρόνια που αποκοιμήθηκε και τον ίδρο ήπιε του ξύλου, γυρνά αμάραντη, τον ήλιο να δώσει πίσω.
Οίνος Ερυθρός Γλυκύς, Δαφνές Ηρακλείου, Κρήτη
Λιάτικο
Μέτριο καφετί.
Η μύτη στριμώχνει άσχημα καθώς επιτίθεται με άκαμπτες πτητικές ποσότητες. Η υγρή κόλλα επικάθεται των πάντων αρχικά, αλλά εσώτερα η λιαστή σαγήνη σχηματοποιεί εικόνες από γλυκά μπαχάρια, espresso, rancio, ρούμι, σκούρες σοκολάτες, ξηρούς καρπούς, χαρουπόμελο, γύρω από τον πυρήνα του αποξηραμένου δαμάσκηνου, χουρμάδων και ξανθής σταφίδας, σε ένα απόλυτο οξειδωτικό κουκούλι.
Ο Κρητικός ήλιος μέσα του, και η ομορφιά ξεδιπλώνεται οξειδωτικώς γοητευτικά στον κάτω από μετρίου βάρους, σχεδόν λεπτό όγκο. Η λαμπερή οξύτητα σερφάρει με ενέργεια καταλυτικά και πλήρως πειστικά, κάνοντας κτήμα της τα αρκετά σάκχαρα και διανοίγοντας δρόμους κατανόησης των χαρακτηριστικών, με απαλές, ζεστές, μετρίου ύψους τανίνες που χαρίζουν προσθέτοντας δομή στο σφιχτό σώμα. Πολύ νόστιμο, μπαχαρένιο, με σκουρότερη εκδοχή εδώ και έχοντας καλιμπράρει την πτητικότητα, πλημμυρίζει με καζάν ντιπί, ποιοτικούς καφέδες και πάμπολλες σκούρες σοκαλάτες το φρούτο του αποξηραμένου δαμάσκηνου που επικρατεί ελαφρά του χουρμά και της σταφίδας. Η εσωτερική ορυκτή ρότα τού εμφυσεί ανύψωση, βοηθούντως του όχι εκτροχιασμένου αλκοόλ, την ώρα που επιχρίζεται αφειδώς ξηροκαρπάτα.
Πραγματικά μακρά επίγευση, ορυκτή, με πολυπλοκότητα, βάθος και συνεχή επαναπατρισμό των πολλών οργανοληπτικών, με ωραία κρατημένη αλκοολική θέρμη.
H τρέχουσα σοδειά στο εμπόριο.
Σοκολατίνα, πάστα σοκολάτα-κεράσι, κορμός, καζάν ντιπί.
