Σκονισμένα στιβάνια.
Το μελοδραματικό Syrah του Βατόλακκου.
Η καρφωμένη ακίδα σε αλλοτινά κιτάπια της ποικιλίας.
Φιλοσοφίες και προσκολλήσεις παρελθοντικού χρονου, σε μιά μιά αμπελουργική και οινοποιητική απεικόνιση που προσελκύει φανατικούς φίλους και ορκισμέμους εχθρούς.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Βατόλακκος Χανίων, Κρήτη
Syrah
Βαθύ ρουμπινί με αδιόρατη γκρενά ανταύγεια.
Βαρέως τύπου, πολύπλοκη, πυκνά και επιτακτικά μπαχαρένια μύτη, με ιδιάζοντα χαρακτηριστικά. Μαύρο υπερώριμο φρούτο με στίξεις Μαύρης Κορινθιακής και αποξηραμένου δαμάσκηνου, πολύς καμένος καφές και καραμέλα, καζάν ντιπί. Σιρόπι σύκου και χαρουπιού που δίνουν λαβή γιά κάποια φαρμακευτικά αρώματα σε μιά βοτανική παρερμηνεία, δερματική νότα, κουβερτούρα. Το καμένο και καψαλισμένο σαν αίσθηση, αφήνει έντονο καρβονικό και πισσώδες αποτύπωμα. Μόλις νομίζω ότι μύρισα Barossa.
Καθρεφτιστική ομοιοτυπία της αρωματικής καταγραφής και στον ουρανίσκο, που όμως δεν σοκάρει με τρομακτικές διαστάσεις. Μέτριος, θερμός όγκος, πλαστικές, κελαρυστές τανίνες μεσαίας διαβάθμισης, οξύτητα που κρατάει σοβαρές αποστάσεις από υψηλή, ισορροπώντας στο μέσον, ακόμα και το φουσκωμένο αλκοόλ δεν φαίνεται να εκτραχύνεται. Αυτό που δρα ανεξέλεγκτα είναι η υπερτονισμένη μπαχαρώδης αιχμή και τα καμένα και καψαλισμένα στοιχεία βαθιάς αναγωγικής φύσεως, όπως και ο φαρμακευτικός παράγων, σε μιά ανορθόδοξη ποικιλιακή αποτίμηση.
Αρκετά πάνω από μέτρια, σχεδόν μακρά επίγευση, με ψημμένο καφέ και κουβερτούρα, αβάσταχτα μπαχαρένια, με το καμένο και καψαλισμένο μαζί με την φαρμακευτική υπόνοια να ποδηγετούν την πρόσληψη με σημαντικά bitter, μονόπαντα πικρίζοντα θέματα, έχοντας θερμό αλκοόλ.
Το 2017 είναι αυτό που απαντάται στα ράφια σαν τελευταία σοδειά από το οινοποιείο.
Το να το πούμε ξεπερασμένο μοντέλο, δεν λέει τίποτα, αφού υπάρχουν παγκόσμιες μπράντες που δεν τους απασχολούν μόδες, εκδίδοντας με συνέπεια αυτό που θεωρούν ότι τους εκπροσωπεί ανεξαρτήτως τρέχουσας τάσης, φροντίζοντας όμως πάντα το κομμάτι της απόλαυσης.
Δουλεύει καλά με φαγητό, και αυτό δεν είναι είδηση καθώς τέτοιου τύπου οίνοι αλληλεπιδρούν πολύ καλύτερα στο τραπέζι από κάποια πολύ φρουτώδη, ”χαρωπά”, εξωστρεφή κρασιά. Πάστα με βοδινό ραγού και μπαχαρένια κοκκινιστή σκορδάτη σάλτσα, κόκκορας παστιτσάδα, μαγειρευτά γάστρας και φούρνου με μοσχάρι και γκλασαρισμένες σάλτσες, ώριμα σκληρά κίτρινα τυριά.
