Οι ακρίτες της μεγάλης κλειστής θάλασσας.
Η Ρόδος έδωσε ζωή στο συνευρεσιακό συμβάν των δύο σταφύλιων που διαβιώνουν στις αντίπερα όχθες τις Μεσογείου, μη έχοντας και πολλές επιλογές.
Το ξεχέρσωμα γης και καλλιεργειών γιά χάρη της αδηφάγου τουριστικής επέκτασης, συρρίκνωσε τον κλήρο, ξερίζωσε ποικιλιακό πολυμορφισμό, άφησε μικρό αριθμό ντόπιων σταφυλιών, έφερε σαν καινοτομία κάποια ξενικά, με αποτέλεσμα στην νέα γενιά οινοπαραγωγών να έχει παραδοθεί ένας αχταρμάς που κάποιες φορές κάνει την δουλειά, κάποιες άλλες πάλι δυσκολεύεται.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Έμπωνας Ρόδου, Δωδεκάνησα
Grenache, Μαντηλαριά
Νεανικό μέτριο προς βαθύ ρουμπινί.
Αρκετά μπαχαρώδης μύτη, έχοντας πρόδηλο το επτάμηνο βαρέλι που ακόμα δεν έχει χωνευτεί, με όχι ιδιαίτερα ώριμα κόκκινα φρούτα, στα οποία ίσως παίζει ρόλο και το έντονο, διακριτό φυτικό στοιχείο, και με την παραδοξότητα τις βερνικένιας νότας να ανοίγει ετερόκλητα την ψαλίδα.
Με την φυτική επέλαση να μην αφήνει περιθώρια αναθεώρησης του κόκκινου φρούτου στο στόμα, αφού ακουμπάει και στο άγουρο στοιχείο, το έκδηλο βαρέλι της μύτης παραγκωνίζεται και φαίνεται σχεδόν ενσωματωμένο, όπως και η μπαχαράτη του επίδραση, και περνάνε στο ντούκου η πολύ καλή τανική δουλειά, όπως και η ζωογόνα οξύτητα που αναβλύζει από το κέντρο του ουρανίσκου του σαρκώδους μετρίου όγκου.
Η δύσκολη στιγμή του επιδραστικού καυστικά αλκοόλ, είναι εκεί γιά να πάρει μαζί του και τα ορυκτά σημεία που θα μπορούσαν να απαλύνουν την εντύπωση, γιά ένα στρογγυλό και ζουμερό σύνολο, που αυτοκαταργείται από την άγαρμπη φυτική του τάση.
Μέτρια, αλκοολική επίγευση, με μικρά ορυκτά σημάδια και καθ’ολοκληρίαν φυτική.
Κοτόπουλο piccata, λουκάνικα με φασολάκια, χοιρινό με σάλτσα verde, κατσίκι chimichurri, κεφτεδάκια στην κατσαρόλα με μπάμιες, ροφός με κοκκινιστά λαχανικά, φαίνεται να αγαπάει το άμυλο, αφού δεν χαρίζεται καθόλου στο παστίτσιο.
