Δεν είναι εύκολο σταφύλι το αγιωργίτικο.
Πρέπει να το βασανίσεις, να το εξωθήσεις στα όριά του γιά να αποφύγεις πράγματα που οι πολλοί κυνηγούν να πετύχουν.
Δεν είναι εύκολο να δημιουργήσεις ένα κρασί αξιώσεων, την στιγμή που η ευκολία του να φτιάξεις έναν αλκοολικό φρουτοχυμό σού προσφέρεται απλόχερα, κάτι που προσβλέπουν πλείστοι όσοι ασχολούνται με την καλλιέργειά του.
Και επιπλέον, πρέπει να τυραννιστείς ιδιαίτερα γιά να αποτινάξεις ένα εγγενές χαρακτηριστικό του, που έχει διττή και επαμφοτερίζουσα ανάγνωση:
Να του δώσεις ιδιοσυστασία και μοναδικότητα, όταν το ίδιο μοιάζει οργανοληπτικά με πολλές γκανιάν διεθνείς ποικιλίες, στα χέρια τουλάχιστον των πιό ανυποψίαστων παραγωγών.
Ευχή του και κατάρα του.
Ο Αϊβαλής μόνο ανυποψίαστος δεν είναι, καθώς όσα χρόνια τον παρακολουθώ -και δεν είναι λίγα-, τα κρασιά του απέχουν πολύ απ’το να χαρακτηριστούν mainstream.
Η βαριά, με πολυτελή στοιχεία και κλασσικές Γαλλικές αναγραφές φιάλη, δεν ήθελα να με παραπλανήσει.
Έπρεπε να ψάξω στα ενδότερα.
ΠΟΠ Νεμέα, Πετρί Κορινθίας, Πελοπόννησος
Αγιωργίτικο
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί.
Αληθινή πολυπλοκότητα στη μύτη, όταν παρελαύνουν μαυροκέρασα, βύσσινα, βατόμουρα και μύρτιλα, όλα σε μαύρη περιβολή, μαζί με κύμινο, πατέ μαύρης ελιάς, γλυκά μπαχάρια, πεύκο και δερματικό τόνο. Αν προσθέσουμε και την υποψία ότι κάποιος κοπάνησε στο γουδί πέταλα από σκούρα λουλούδια..
Θηριώδης συμπύκνωση στον ουρανίσκο, όπου η υψηλή οξύτητα περνάει χαλινάρι στο ζουμερό μαύρο φρούτο και οι γενναίες, ευρείες, καλά δουλεμένες τανίνες, μαζί με το υψηλό, μόνο στην αναγραφή, αλκοόλ, δένουν ένα ιδιότυπα ισορροπημένο σύνολο.
Πολύ καλή χρήση του εντεταμένου χρονικά βαρελιού και συνετή χρησιμοποίηση του μπαχαρένιου παράγοντα.
Κάπου μετά το μέσο ουρανίσκο, ένα πέρασμα από σαγκουίνι φέρνει και φρεσκάδα, που συνεχίζεται μαζί με ορυκτή κιμμωλιώδη υπόνοια στην αξιοπρόσεκτα μακρά επίγευση.
Πάρα πολύ νέο, ίσως δεν έπρεπε να τ’αγγίξω τώρα, αλλά δεν γινόταν κι αλλιώς.
Παρ’όλ’αυτά είναι ήδη έτοιμο, κάτι που με κάνει να σκεφτώ ότι ενδεχομένως υπήρξε σωστή χρήση του delestage.
Πλησιάζει στοιχεία από Gigontas, Visan, Vinsorbes του Νότιου Ροδανού, αλλά με ένα αδιάψευστα Ελληνικό στίγμα.
Αιμάτινο Sirloin με τέσσερα πιπέρια και whisky sauce.
