Εύκολα θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει ψευδυπόστατο.
Χωρίς δισταγμό επίσης, θα μπορούσε να του αποδοθεί ο όρος του επαμφοτερίζοντος, του ερμαφρόδιτου, ακόμα χειρότερα και αυτού, του ελλιπούς χαρακτήρα.
Πρόχειρες, και πιθανόν αυθαίρετες και λανθασμένες εκτιμήσεις, γιά ένα κρασί που ασφαλώς έχει να πεί πράγματα, και ολοφάνερα έχει τοπικό προσδιορισμό, αλλά το φινίρισμά του δεν έφτασε στα επιθυμητά σημεία, η στόχευση του δημιουργού προφανώς διαταράχτηκε από την αμφιβολία του οινοποιού γιά το που θα το τοποθετήσει, ανάμεσα σε ερυθρό και λευκό, και κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες του στέρησαν την ακόμα καλύτερη και πιό εστιασμένη έκφραση.
ΠΓΕ Κυκλάδες, Έξω Γωνιά Σαντορίνης, Κυκλάδες
Μαντηλαριά
Ανοιχτό ρουμπινί με βυσσινί ανταύγειες
Όχι ιδιαίτερα δοτική μύτη, με αρκετά όμως κόκκινα φρούτα κερασιού και βατόμουρου.
Ανθική επίφαση, υποκρυπτόμενα φυτικά στοιχεία σε χαμηλές συχνότητες, γλυκά μπαχάρια, αλλά και ιδιαίτερα καμένα αναγωγικά στοιχεία.
Ευθύ, άμεσο, με πολύ υψηλή οξύτητα, ενδύεται ολοφάνερα τον μανδύα του λευκού κρασιού, όντας δυσανεκτικό στα παπούτσια του ερυθρού. Μέτριος όγκος, όπου το κόκκινο φρούτο συναντά πράσινα μήλα και δαμάσκηνα, η ανθικότητα άφαντη πλέον, τα γλυκά μπαχάρια με φειδώ, ενώ οι τανίνες χωρίς να είναι κραυγαλέες, έχουν ένα μικρό γραπωματάκι ελαφρά άγαρμπο, την ώρα που φυτικότητα ενδυναμωμένη από την αίσθηση των πράσινων φρούτων είναι καλπάζουσα.
Κάτι λιγότερο από μέτρια η επίγευση με τις τανίνες να στυφίζουν ελαφρώς και αρκετά φυτικά στοιχεία.
Δυσανασχετεί έντονα σε κόκκινο κρέας.
Ταρτάρ τόνου, μεγάλο μπαρμπούνι στην σχάρα, μαύρα του βυθού με κόκκινες σάλτσες, φέτα φαγκρί με σάλτσα ξινόμηλου, καραβίδες και ψείρες στην σχάρα, γαρίδες σουβλάκι.
