Πυριφλεγέθων.
Το πύρινο ποτάμι μέσα μας.
Ζώντας στις φωτιές τού κόσμου τούτου.
Γιατί στα Τάρταρα, δεν περιμένουν κανένα μαζί με τον Κωκυτό -τα δεινά των ψυχών μας καίγονται μέσα στο βαθύ καμίνι που έστησε το βάραθρο τής καλντέρας.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Πύργος Καλλίστης, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Βαθύ κεχριμπαρί με κεραμιδί ανταύγειες.
Ίσως αποκύημα τού πανύψηλου αλκοόλ ίσως και όχι, μα η κλίμακα Scoville χτυπάει κόκκινο στην αποτίμηση όλων τών ειδών καυτερών πιπεριών που τρυπάνε αδίστακτα τα ρουθούνια, δίνοντας το στίγμα τής καυστικής μπαχαρώδους διάθεσης αλλά και των ψητών πιπεράτων βοτάνων. Μαγική όμως, μαγική μύτη, παρόλη την οξειδωτική διείσδυση μέχρι τα πέρατα τής ύπαρξής του. Κάπνα παντού και από παντού, φέρνει τίς ορυκτές μνήμες τής ταραχώδους περιόδου τής ζωής τού ηφαιστείου. Blood Orange Syrup, ηδύποτο κουμ-κουάτ, λικέρ πορτοκάλι, Safari Liqueur (πολύ ενδεικτικό τής απίθανης πολυπλοκότητάς του, καθώς περιέχει παπάγια, λεμόνι, lime, μάνγκο) αλλά και ζαχαρωμένη παπάγια, Calvados, καψαλισμένες μανταρινόφλουδες. Κερί, ξηροκαρπάτα μικροΐχνη αλλά και βαθιά γήϊνη εισχώρηση με τύρφη, λανολινένιες νότες που σεγοντάρουν το τσακαμακένιο ορυκτό.
Φλογισμένα, λυσσώδη κύματα καύσου, κατακαίουν τον ουρανίσκο. Δεν είναι το αλκοόλ, που μπορεί και να είναι 16-17% abv, απλά δεν μπορούσε να αναγραφεί για νομικούς λόγους. Είναι ο ήλιος. Είναι ο ήλιος που έψησε όλο το το νησί το 2010, σε μιά χρονιά που κανείς δεν θέλει να θυμάται, σε ένα κρεσέντο επίδειξης ισχύος τής φύσης. Μα είναι και η φλόγα, η φλόγα μέσα στην καρδιά τού μάστορη, που πυροδοτούσε τούς δαίμονές του για να τα βάλει με αυτόν τον απευκταίο τρύγο, και να καούνε μαζί, δίνοντάς μας αυτό το μοναδικό Οloroso, που δεν είναι τέτοιο, αλλά κάνει τα σεπτά τέκνα τής Ανδαλουσίας να τρομάζουν. Δεν είναι ένα κρασί ευχαρίστησης, απόλαυσης, ευδαιμονίας. Πρόκειται για κάτι τιμωρητικό, σαδιστικό τών αισθήσεων, μία κτηνώδη μεταφορά τής λάβας μέσα στο ποτήρι. Φοβερή απόδοση τού φρούτου -ή ό,τι είναι τέλος πάντων αυτό-, όπως αυτό αποτυπώθηκε στίς οσφρητικές αράδες, ένταση που σακατεύει, οξύτητα που αναφλέγει εκ νέου το πεδίο με την καταιγιστική της απόδοση, καλώντας σε συμπαράσταση τούς εσωτερικούς ορυκτούς παλμούς τού οίνου. Και μπορεί να μην εμφανίστηκαν ποτέ οι τελευταίοι σαν απόδειξη τού πολυθρύλητου terroir, αναφάνηκε το πραγματικό terroir όμως, ο άνθρωπος. Φαινόλες ερυθρού κρασιού μέσα στον θεόσφιχτο μέτριο όγκο, καταδεικνύουν άλλη μία πτυχή ιδιαιτερότητας αυτού τού μοναδικού οίνου.
Η μακρά, καπνική, τυρφώδης, ανατριχιαστικά πύρινη επίγευση, καίει μέχρι να σβήσει ο Ήλιος, με τυρρανικό αλκοόλ.
Η τελευταία χρονιά που αναγράφηκε Pyrgos σε μιά ετικέτα τού Χατζηδάκη, παιδί των ιδιαίτερων συνθηκών τής χρονιάς εκείνης, ίσως και αναγκαστικά, τελείως διαφορετικό από την φιλοσοφία τής ετικέτας, ιδίως αν σκεφτούμε το φανταστικό Pyrgos 2001, παρ’όλ’αυτά όμως απεδόθη κάτι απόλυτο, με απίθανη ταυτότητα.
Θα συνεχίσει να ζει οξειδωτικά, και γω δεν ξέρω πόσο.
Φιάλη από τέλειες συνθήκες ωριμαντή, τιμή κατ’εκτίμηση.
Δώστε του τουλάχιστον 3 μέρες αναπνοής.
Για να καταλάβετε πόσο ανεπίδεκτο είναι στα συνήθη ταιριάσματα ενός λευκού κρασιού -που δεν είναι πλέον τέτοιο, ίσως και να μην ήταν ποτέ-, ήταν φονικό με παραδοσιακούς μεγάλους κεφτέδες με καυτερή σκορδάτη σάλτσα σύβρασης ντομάτας με καστανό ρύζι. Για να το δείτε στα μπάγια του, κοντέψτε του καπνιστά Ισπανικά φιλετάκια ξιφία, καπνιστό οξύρυγχο και σκουμπρί, foie de lotte, συκώτι μπακαλιάρου με πραγματική, δηλητηριώδη σκόνη chili cayenne, αυγοτάραχο σε μπρουσκέτες με τσούσκες και καπνιστό μπούκοβο, έξτρα παρθένο και κόλιανδρο.
